Bobby Gould: Mijn spelers zijn absoluut onbruikbaar

EINDHOVEN - Er zijn rangen en standen in het voetbal. Op donderdagochtend heeft een deel van de PSV-selectie op de Herdgang bezit genomen van het hoofdveld tegenover de kleedkamers. Op een uithoek van het trainingscomplex is een andere pluk voetballers actief. Twee dagen voor de interland tegen Nederland werken de leerlingen van Bobby Gould, de bondscoach van Wales, er zonder publieke belangstelling hun oefeningen af.

Gould lijkt nauwelijks geïnteresseerd in de verrichtingen. Hij laat de spelers rustig aan hun lot over om een Britse tv-zender te woord te staan. De manager neemt lovende woorden in de mond als 'admiration' en 'ability'. Natuurlijk heeft hij het niet over zijn eigen pupillen, maar over de hooggekwalificeerde gezelschap van collega Guus Hiddink. Zijn Welshmen krijgen enkele uren later, tijdens een speelse persconferentie, een minder rapport. “Ze zijn absoluut onbruikbaar”, zegt Gould met een twinkeling in de ogen. “Ik heb de spelers 48 uur gegeven om zich te verbeteren.”

Het kietelen van de media gaat Gould goed af. “Moet 'Gus' dit elke keer doormaken”, vraagt hij als hij de batterij camera's ziet. “In Wales krijg ik één journalist op me af. Die vertelt me dan na een slecht resultaat van welke berg ik mag springen. Nederland is een prachtig land: geen heuvels, geen bergen.”

Op de vraag 'Waar bent u zaterdag het meest bevreesd voor?' reageert Gould adrem met: “De invallers”. Gould weet dat vandaag in Zürich de leden van de commissie TASK-force bijeenkomen. Voetbalkenners als Johan Cruijff, Bebeto, Michel Platini en Marco van Basten mogen zich - onder de paraplu van de wereldbond FIFA - buigen over toekomstige spelregelwijzigingen. Als Bobby Gould het voor het zeggen had, werd er een appendix aan de toch al ruime lijst onderwerpen toegevoegd. Zijn suggestie? Het schrappen van het fenomeen invaller.

Gould kan er een maand na het tragische spelverloop in Cardiff nog niet over uit. Wales had tegen Oranje wereldgeschiedenis kunnen schrijven. Een 1-0 voorsprong na achttien minuten en dan, kort voor tijd, drie tegentreffers. Met een hoofdrol voor een substitute. “Die Van Hooijdonk ja, en 'Gus' had Makaay ingebracht. Schandalig. Als hij in Eindhoven weer zulke dingen flikt, bespring ik hem.”

Bobby Gould bedient zich van clowneske woorden, maar zijn ontzag voor de ontwikkelingen in het Nederlands voetbal is niet gespeeld. Vooral wanneer infrastructurele kwesties de revue passeren, verdwijnt zijn olijke grijns. “Toen ik op de Herdgang aankwam wist ik niet wat ik zag. Dat bestaat in heel Engeland niet. Alleen bij Manchester en Newcastle United zijn ze op de goede weg. De andere clubs moeten het doen met twee of drie trainingsveldjes. Echt, wij liggen 25 jaar op jullie achter.” Om die stelling te ondersteunen verwijst de trainer naar een interland van vijftig jaar geleden. “Hoe kan het dat Engeland toen nog met 8-0 van Nederland won? (fout: Nederland verloor op 27 november '46 met 8-2 - red.). Okay, bij het laatste EK had Engeland tegen jullie een uitschieter, maar dat was een incident. Ik wil begrijpen wat er sinds 1946 is gebeurd. Wat hebben we in Groot-Brittannië nagelaten? Waarom hebben wij niet de trainers van het niveau dat in Portugal, Spanje, Frankrijk of Nederland gemeengoed is?”

In het Philips Stadion kan Bobby Gould morgen voor de verandering weer eens beschikken over Vinnie Jones. Kan, want de coach wil eerst zekerheid hebben over de mentale toestand van de ijzervreter. Wat hij in zijn gehele team al te vaak bespeurt (“In dit gezelschap zie je vaak dat het contact tussen het hart en de hersenen ontbreekt”), geldt des te meer voor de beruchte Wimbledon-speler, die in zijn carrière een indrukwekkende collectie rode kaarten verzamelde en ook buiten het veld vaak in opspraak kwam. Vooral zijn medewerking aan een dubieuze videoband werd hem in Engeland zwaar aangerekend. Op de film 'Soccer's hard men' toonde hij zonder enige gêne zijn arsenaal aan smerigheden: trappen op de achillespezen, elleboogstoten en grepen in het kruis. De FA reageerde furieus en sprak een ban uit voor een half jaar. Vinnie Jones bleek niet voor verbetering vatbaar. Hij beet vorig jaar een journalist van de Daily Mirror in de neus en ook Ruud Gullit, die in een wedstrijd tussen Chelsea en Wimbledon kermend naar de grond ging na een van Jones' weerzinwekkende acties, moest het ontgelden. Jones vergeleek de Nederlander met een kakkerlak, die harder brulde dan zijn twee hangbuikzwijntjes.

Het is niet eens de meedogenloosheid van de voetballende crimineel, die Gould de meeste zorgen baart. De trainer is bang dat de recidivist zijn taken zal verwaarlozen. “Hij heeft genoeg voetballend vermogen, maar het is de vraag of hij de rust heeft dat te tonen in de hitte van de strijd.”

Op de Herdgang onderscheidt Jones zich slechts in verbale zin. Pas tijdens het trainingspotje ontwaakt hij en spoort hij zijn ploeggenoten aan met opruiende teksten. Een enthousiasme dat even snel verdwijnt na de oefensessie. Op de toch beleefde vraag 'Is het toegestaan een paar vragen te stellen?' volgt een grimmig zwijgen. “Het is maar beter zo”, vindt Gould. “De tabloids hebben een ander mens van Vincent gemaakt. Hij is argwanender geworden en begint te beseffen dat het voetbal onder een microscoop ligt.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden