Bob Dylan staat vol in het nu

Pop

Bob Dylan ****

Een schorre oude kraai, een kennelhond met kapotgeblafte keel. Geen flatterende woorden, maar het zijn wel omschrijvingen die als eerste in de hersenen oppoppen bij een poging om de stem van Bob Dylan adequaat te omschrijven.

Het doet hem alleen totaal geen recht. Ja, Dylan krast en kraait. Hij is meer dan eens uit toon en spuugt zijn zinnen uit alsof hij ze tot één woord samenperst. En toch. Toch klinkt hij formidabel. Hoe komt dat?

Denken we nog aan de jonge Dylan als deze legende het podium opstapt; verblindt zijn staat van dienst het publiek? Het tegenovergestelde is waar. Deze oude cowboy is zo overtuigend omdat hij niet meer is wat hij ooit was. En dat ook op geen enkele manier pretendeert. Het hese geblaf, dat hem maakt tot een geduchte opponent voor beroepsbrommer Tom Waits, is zijn kracht. Dylan accepteert zijn klank met onvolkomenheden niet alleen, maar omarmt hem.

Niet iedereen wordt daar blij van. In de pauze van het concert in de HMH is best gemopper te horen. Tjonge, die band heeft heel wat recht te trekken, klonk het, met die stem van Dylan tegenwoordig. Zulke morrende gasten komen met valse verwachtingen naar een Dylan-show. Met in het achterhoofd het beeld van een jeugdige Dylan in de jaren zestig, die kwiek en zuiver Mr. Tambourine Man zingt. Kom zeg, dit is geen Cliff Richard die de eeuwige jeugd wil uitstralen en zijn publiek liefst tevreden stelt met songs uit de oude doos.

Vrijwel alleen recenter repertoire brengt Dylan ten gehore. Zijn laatste plaat 'Tempest' komt goed aan bod, met 'Early Roman Kings', 'Soon After Midnight' en 'Duquesne Whistle' als hoogtepunten. Veel verder dan enkele decennia zakt het icoon niet terug in de tijd. Die uitzonderlijke keer dat hij put uit zijn gloriedagen als protestzanger verraadt alleen de tekst dat. Klassieker 'She Belongs To Me' (1965) is een nieuw, geëvolueerd nummer. Duurt even om dat te herkennen.

Dylan doet niet aan grapjes en praatjes tijdens zijn show. Alleen de muziek telt. De band weet zich in te houden, maar knalt soms op de voorgrond met een hoofdrol voor banjo of altviool. Rockende, bluesy en jazzy uitvoeringen maken de show heel afwisselend.

Zo aanwezig als Dylan is met snerpende zang en mondharmonicaspel op vol volume, zo afwezig is hij is fysieke zin. Zoeken geblazen is het soms op het zwaar verduisterde podium zonder opsmuk: waar houdt die levende legende zich nu precies op? Meestal blijkt dat Dylan, geheel in zwart gekleed, zich geruisloos verschalkt op een donkere spot op het podium, of staand achter zijn piano. Gezicht op standje pokerface. Een hand in de zij en wat rek- en strekoefeningen met de benen is alles wat hij aan lichamelijke inspanning levert.

Het onnavolgbare werk van Dylan staat erom bekend dat liefhebbers er verborgen boodschappen in denken te vinden - iets wat de maestro zelf koud laat. Laten we er dus eens schaamteloos een interpretatie tegenaan gooien: wat is het toch mooi en veelzeggend dat Dylan zijn optreden aftrapt met 'Things Have Changed'.

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden