Bloulelies in bloei

Elke dag brengt toch zijn kleine blije dingen. De knoppen van de langgezochte Florentijnse Lis (Iris florentina) zijn gesprongen en vertonen dat mistige bleekblauw waaruit in films kruisridders opdoemen met kleurige vaandels

Ooit werden de wortels van deze iris gedroogd en verpulverd tot een geurig poeder voor in de linnenkast maar op mijn kalkrijke grond kweek ik daar al lavendel voor en lieve-vrouwe-bedstro (Asperula), een witte snelgroeiende bodembedekker voor niet te droge schaduw. Een handje van deze pas ontloken bloempjes in een fles witte wijn smaakt trouwens heel apart.

De zwartrode Triumphtulp 'Jan Reus' is een goede buur voor de Lis uit Florence, zijn stoere vormen worden verhuld door het snel opschietende fijne loof van de zich altijd uitbreidende akeleien om hem heen. Ook het zilvergrijze blad van Artemisia 'Powis Castle' geldt als een trouwe cavalier voor laatbloeiende tulpen en daarna voor sieruien: alliums. Zeker de 'Bloembol van het Jaar', Allium 'Purple Sensation', die over enkele weken het hoogtepunt van haar bolronde bloei zal beleven, is gesteld op gezelschap in de vorm van vaste planten die haar vergelende bladertooi aan het oog onttrekken als de bloemen nog een tweede leven als droogbloem voor zich hebben.

Nu de hyacintenvelden rond het huis hun kleur hebben verloren en het grote groeien van de bollen dus begint, rest ons het zonovergoten panorama dat aan de westkant is gebleven. Tot aan de duinenrij plantte buurman zijn tulpenkraam waarvan de kleuren in het steeds wisselende licht verschieten. Oranjegeel, bruinrood en paars is mijn uitzicht met de witte 'Shirley' als toetje die met haar lichtpaars geaderde rand zo mooi kleurt bij de eveneens laatbloeiende bijna zwarte Tulp 'Queen of Night'.

Op het erf piept de schommel onder het gewicht van mijn vierjarige kleindochter met een rugzak vol poppen. Wat soezerig -pas op school- houdt ze zich met minimale inspanning in beweging onder het zingen van een lied dat haar al spoedig is bijgebracht: hallee huja, hallee huja.

Dit moet het goede moment zijn om in de op Koninginnedag voordelig verkregen potten Agapanthussen te planten. De bladhoudende Zuid-Afrikaanse 'bloulelies' zijn vorstgevoelig, ik scheur dus een paar bladverliezende Agapanthussen die redelijk winterhard zijn en plant ze in een stikstofarm grondmengsel van metselzand, compost en potgrond. Afkomstig uit o.a. Natal en Swaziland zijn ze schrale en droge grond gewend. Ook de meststof kan stikstofarm zijn: op de zak staat dan NPK 7-14-28.

De laatste jaren koop ik Agapanthussen op naam zoals 'Sunfield' of 'Dokter Brouwer'. Ze zijn duurder maar geselecteerd op rijke bloei, donkere bloemsteel of bloemvorm. Heel wat teleurstelling wordt veroorzaakt door het zelf zaaien van de planten hetgeen heel aantrekkelijk lijkt door de vele decoratieve zaadbollen vol zaad dat ook nog makkelijk opkomt. De blij verraste tuinier denkt niet aan de noodzaak van een strenge selectie en vestigt zijn hoop op een inferieure plant.

Als het met de bloei niet lukken wil, beschikt de tuinclub over een arsenaal aan goede raad. Koemest geven (stikstof!) is een bekende, een te kleine pot en weinig water geven zodat hij lijdt en van armoede gaat bloeien een wrede maar zeer hardnekkige. Het mooist vind ik Agapanthus gewoon in de zonnige open border, in november toegedekt met strorijke mest. Combineer ze naar hartelust met Dahlia's, de witte waterlelieachtige 'White Ballet' is een hele mooie. Ook Canna's en siertabak zoals de hoge witte Nicotiana sylvestris, die bovendien heerlijk ruikt, komen in aanmerking.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden