Review

Blondie - The curse of Blondie

Met de herhalingsoefening van Bowie, Dylan, McCartney, The Stones en Young symboliseert 2003 bij uitstek het defilé der dinosaurussen. Niemand zal Debbie Harry hiermee associëren. Toch is de 58-jarige zangeres twee jaar ouder dan Ron Wood of Neil Young. Onlangs kwam ze met haar band Blondie weer op tournee. Fans kennen Harry nog steeds de psychologische leeftijd toe van de frisse new wave artieste die eind zeventig furore maakte. Haar platinablonde verschijning en optimistische Amerikaanse popliedjes stonden toen haaks op de grauwe punkbeweging uit Engeland. 'Denis', 'Call me' en

'Heart of glass' preekten allesbehalve nihilisme, veeleer hedonisme. Terugblikkend zou je Harry met haar relativerend vampgedrag de missing link kunnen noemen tussen Marilyn Monroe en Madonna.

Wellicht is dat de vloek die op haar rust en die de lading van 'The curse of Blondie' moet dekken. Het eerste in vier jaar tijds het tweede sinds 1982! Het album weerspiegelt de facelift die Debbie en haar band hebben ondergaan. Alles moest weer ogen als weleer. Verkapte disco ('Good boys'), snufjes metal ('Lost in one world'), een rap-riedeltje ('Shakedown') en de poppy ode aan Joey Ramone ('Hello Joe') vormen een halfslachtige lappendeken die maar geen warmte biedt. 'The curse' wordt hiermee een keurslijf, als een overspannen zoektocht naar een eigen geluid. Hooguit de ballad 'Songs of love' beklijft wegens een stem die eindelijk diepte in plaats van oppervlakte uitdrukt. Wil de ware Harry opstaan?

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden