Blokfluiten

'Frans Bruggen heeft een enorme impuls aan de hernieuwde belangstelling voor de blokfluit gegeven. Toen hij zich iets minder actief betoonde en met het Orkest van de XVIIIe Eeuw begon, dreigde het instrument een beetje een tweede dood te sterven. Dat is iets wat ik wil voorkomen. Het instrument mag niet ophouden te bestaan. Je kunt er in oude en nieuwe muziek te veel mee doen.'

FRANZ STRAATMAN

Aldus Walter van Hauwe in een hoesje van een cd die Attacca enkele jaren geleden op de markt bracht. Van Hauwe heeft woord gehouden. Channel Classics zet twee cd's uit (Blockflutes 1 en Blockflutes 3 getiteld; 2 is dus nog een verrassing) waarop Van Hauwe solo en in vereniging met anderen (Toyohiko Satoh luit, Wouter Moller cello en Glen Wilson klavecimbel) sonates, partita's, speelt van Telemann en Bach (CCS 4492) en een selectie zeventiende eeuwse variatie-werken (CCS 3392).

Vooral nr 3 is gevuld met adellijke weemoed en volkse vrolijkheid; kans op inslapen is er niet, want de componisten speelden schalks met dissonanten. De fluitkunst van Jan Jacob van Eyck neemt een belangrijke plaats in. Van Hauwe bedient hem met een volle, emotionele toon. Telemann en Bach stralen een objectieve musiceervreugde die past bij deze huis- en doemuziek. Leuk per sonate. Interessant is de blokfluit op genoemde Attacca-cd (in de serie Ladder of escape nr 3; Babel 8847-5) met stukken uit verleden en heden.

Kwartet vleugels

Zelfs de erven Stravinsky waren diep onder de indruk van wat de Nederlandse pianist/componist Maarten Bon deed met 'Le sacre du printemps'. Hij ploos de instrumentale lijnen uiteen en verdeelde ze over vier vleugels. Klanken en ritmen waar normaal 208 handen aan 118 instrumenten mee bezig zijn, teruggebracht tot acht handen en vier toetsenborden. Het fantastische resultaat werd al in concerten voorgespeeld; Channel Classics heeft er een cd (CCS 4992) van gemaakt, waarop ook 'Jeux' van Claude Debussy in eenzelfde aanpak van Maarten Bon en met hemzelf plus Sepp Grotenhuis, Gerard Bouwhuis en Yoko Abe aan de toetsenborden.

'Le sacre' te leren kennen in een constructieve naaktheid die gelijkt op het fascinerende vlechtwerk van een Eiffeltoren, is een belangrijke reden voor liefhebbers van Stravinsky en van pianospel. Want dit Amsterdams Piano Kwartet speelt homogeen alsof er een reuze-instrument klinkt. Zo streng als Stravinsky hier klinkt, zo lichtvoetig ontpopt Debussy zich.

Tegelijk verscheen van Gerard Bouwhuis en Cees van Zeeland werken die voor de combinatie van twee piano'szijn geschreven: 'Visies/Meditaties op het Amen' van Messiaen uit 1943, drie kwart-toons stukken van Charles Ives (1923/24) en 'Initials' van Van Zeeland (1989).

Voor Ives werd een vleugel een kwarttoon verstemd. De zwevingen in het samenspel klinken even wonderlijk als eng. De stukken hebben een onderzoekend karakter en doen soms denken aan amateurimprovisaties. 'Initials' is een complex stuk; in de betekenis van beginletters verschuiven die regelmatig van muzikale richting.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden