Blog Groenland

In de aanloop naar de klimaatconferentie in Kopenhagen volgen Joost Bottema en Anya van Lit het dagelijkse leven in het Groenlandse jagers- en visserdorp Uummannaq.

Uummannaq, 600 kilometer boven de poolgrens aan de Groenlandse westkust, is minder makkelijk bereikbaar dan verwacht. We vliegen vanuit Kangerlusuaq, de internationale luchthaven van Groenland, naar het noorden. Het Dash-7 vliegtuig, een jaar of 25 oud, kan veel hebben maar de piloot meldt door de intercom dat de wind van vijftien knopen te sterk is. Hij stuurt naar rechts om uit te wijken naar de stad Ilulissat. Het landschap in het raampje bestaat vanuit deze hoogte uit drie kleuren; de zee is grijsblauw, de ijskap wit en de rafelige strook land ertussen – de grond waarop de Groenlanders wonen – bloedrood.

Dwars door het landschap loopt een witte ader: het ijsfjord direct onder Ilulissat dat per dag een miljoen ton ijs de zee in schuift. Vergeleken bij de onverwachte bewegingen die ons toestel maakt ligt het fjord er rustig bij. De stewardess rijdt het karretje met water, limonade en koekjes net op tijd naar achteren.

De Dash-7 parkeert direct voor het terminal gebouw. Binnen roept een medewerkster van Air Greenland zachtjes een mededeling om in Groenlands, Deens en Engels: "Over anderhalf uur is de volgende mededeling." Het is nu half twaalf en het ziet er gunstig uit. Uummannaq ligt maar een paar honderd kilometer verder noordelijk. Het weerbericht op één van de twee beeldschermen voorspelt opklaringen Toch schudt Chris, een leraar uit Uummannaq, zijn hoofd. "Hier zegt het weerbericht niet zoveel. Dat is gebaseerd op berekeningen waar Groenland zich meestal niet aan houdt. Ik heb net met mijn vrouw gebeld. Ze heeft in Uummannaq uit ons keukenraam gekeken. We vliegen vandaag niet verder."

Hij begrijpt dat hij het onlogisch klinkt want de storm is alweer gaan liggen – maar dat zegt niks. "Uummannaq is een eiland, omgeven door andere eilanden en langtongen. Het eiland direct voor ons keukenraam is op dit moment verdwenen in de mist. Iedereen uit Uummannaq weet wat dat betekent. Let maar op, zometeen krijgen we te horen dat we hier blijven en morgen verder gaan – maar zelfs dat zie ik niet gebeuren. We gaan pas overmorgen verder. Op zijn vroegst." Hij gaat zitten op één van de houten banken van Deens design, bekleed met zeehondenbont en haalt een boek uit zijn rugzak.

"Dus door jullie keukenraam is ook het weer van morgen te zien?"

"Nee, alleen van vandaag. Het gaat bij ons bijna altijd over vandaag."

"Toch weet je dat er morgen niet gevlogen wordt."

"Morgen is het vrijdag. Dat is een dag waarop de helikopter naar de nederzettingen vliegt, en niet naar Uummannaq."

"Helikopter? We waren toch op weg in een gewoon vliegtuig?"

"De landingsbaan ligt niet op Uummannaq maar op een nabijgelegen schiereiland."

"En hoever ligt dat schiereiland dan van Uummannaq?"

"Acht minuten, hooguit."

"Acht minuten? Is daar een helikopter voor nodig? Vaart er niet gewoon een bootje?"

"Ja dat zou kunnen – als er geen sneeuwstorm is, of mist. En wanneer de zee niet is dichtgevroren. Maar de meeste bewoners hebben zelf een boot. Alles bij elkaar heeft een veerdienst niet veel zin."

De 'keukenraam-voorspelling' van zijn vrouw blijkt inderdaad beter te kloppen dan het weerbericht. Een busje van het plaatselijke Hotel Arctic wordt voorgereden, met een aanhangwagen voor onze bagage.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden