Bloemendaalse boekenliefde

Dat je kan stoppen met een rubriek als deze. Dat je een ander leven beginnen kan. Ik neem de trein naar Bloemendaal. Van Haarlem door een randweg gescheiden, maar al vanuit de trein kun je het isolement bewonderen. Hier de spoorlijn, daarachter het dorp het bos, een nationaal park, de duinen, de zee.

Friskoud de lucht, schoongeblazen de hemel na een nacht en ochtend van regen.

Het station een huis van rode baksteen, en dan begint Bloemendaal op zijn Bloemendaalst. Blanke villa's, door geboomte terzijde gestaan, grint op de inrit, ruime serres, torenkamers. Op smalle stoepen terreinwagens, hoog op hun wielen. Af en toe een glimp van een bewoner. Gewatteerde jassen tot onder de knie, een randje bont onder het samengebonden haar.

En dan is daar die winkelstraat, die van het dorp een dorp maakt. De Bloemendaalseweg. Ik laat ze aan me voorbijgaan, de winkels, mijn andere leven is al begonnen, hier zal ik dagelijks passeren, daar binnenlopen en hier, buitenlandse kranten bij het Papyrium, de supermarkt, het café. Bij de poelier een opgezet ree in de etalage, bij de opticien een haardvuur op ooghoogte, bij de schoenenzaak een wand vol warm gekleurde Giesswein sloffen.

Ik ben hier voor de boekhandel. Die zit iets verderop. De boekhandel die op het punt staat te verdwijnen, als niet iemand de winkel voort wil zetten. Misschien had ik gehoopt op iets ouds, een soort Shakespeare & Company, de Engelse boekwinkel in Parijs. Echte boeken, ver van Amazon en Bol, in een utopia van de literatuur. De Seine vlakbij. Binnen boven de deur een spreuk, een parafrase van de bijbel : Be not inhospitable to strangers, lest they be angels in disguise. Toeristengidsen beweren dat James Joyce er in de kelder begraven ligt. Is niet zo.

Maar de Bloemendaalboekhandel is modern ingericht. Achter twee zuilen bij de ingang een smalle rechthoekige ruimte. Lage toonbanken en een balie in het midden. Langs de wanden lichte boekenkasten, de boeken ingedeeld naar genre. Systeemplafond met spots, donkere slijtvaste vloerbedekking. In de winkel een ouder paar, over de pensioengrens: de eigenaren.

Ze willen stoppen na zoveel jaar. Haar knieën niet slijtvast. Ze stuurden een mail naar hun vaste klanten, er verscheen een berichtje in het Haarlems Dagblad. Een opvolger diende zich niet aan. Over een paar maanden, als het oude huurcontract afloopt, is het voorbij.

Ik zit tegenover haar. En probeer het nieuwe leven voor te stellen. Zij vertelt over de overnamekosten, de inventaris, de voorraad. Niet veel, zegt ze. Ze koopt al een tijdje alleen boeken in met 'recht van retour'. En ik fantaseer me terug in het boekenvak, misschien zou ik de winkel Wiener & Company noemen, naar de door mij bewonderde auteur L. H. Wiener, die in de buurt woont.

Bloemendaal, het rijke Bloemendaal, zonder boekhandel. Een echtpaar op leeftijd betreedt de winkel. Zij een paar meter achter hem. Hij is gekomen om te zeggen hoe erg hij het vindt. En dat zijn vrouw wel een paar middagen wil waarnemen. 'Wat?' zegt de vrouw achter hem. Ze verstond het niet. Ik zeg: 'Uw man heeft u zojuist aangeboden.' Haar brede lach. Ze wil best. Er is echte boekenliefde in Bloemendaal.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden