Blinde bard

Het gerucht dat Stevie Wonder helemaal niet blind zou zijn stelt me voor een heus probleem: wat vind ik ervan? Het was een van de zekerheden in mijn bestaan, de blinde Motownzanger van 'Songs in the Key of Life', het album dat mijn hele studententijd begeleidde. Ongeveer zoals je van Oscar Pistorius zeker weet dat-ie geen benen heeft. Maar nu je het zegt, ik wist het eigenlijk alleen maar door Stevies zonnebril en zijn merkwaardige hoofdschudden. Op YouTube, zouden we nog zonder kunnen?, circuleert de laatste dagen een filmpje uit 2010 waarop Stevie Wonder samen met Paul McCartney een concert geeft in het Witte Huis. Paul gooit Stevie een microfoon toe die door de blinde bard feilloos wordt opgevangen. Oeps. Foutje, bedankt. De specialisten zijn nu bezig meer bewijs te verzamelen. Zo zou de zanger al die jaren veel te soepeltjes de podia beklimmen (even terugspoelen naar bijvoorbeeld Michael Jacksons begrafenis, de laatste keer dat ik 'm zag) en ook wijzen de vele tv's in zijn huis niet op een ernstig ooglijden (alhoewel, je kunt er ook naar luisteren hoor, jongens! en Stevie is met vriendin en acht kinderen, binnenkort elf lees ik - drieling op komst - niet de enige in huis). Over Stevie en de kids lees ik het volgende: 'Aisha kan het goed vinden met haar vader. Ze zien elkaar met regelmaat om samen te eten en grappen te maken.' Zien elkaar regelmatig? Wat krijgen we nou?! Er moet wel iets aan de hand zijn daar, denkt de achterdochtige. Er is nu zelfs een werkgroepje bezig Stevies teksten uit te vlooien op zaken die hij als blinde niet kon weten; maar ja, wat precies weten blinden níet wat zienden wél weten? Jules de Corte vroeg ook niet hoe bergen er precies uitzagen maar wel waarom ze zo hoog waren.

Het hele verhaal doet denken aan de scène in een of andere Monty-Pythonfilm waar een zwerver almaar meer ledematen afhakt om groter mededogen te oogsten. Handicap als verkooppraatje. Je gaat als je het leest aan alles twijfelen. Was Homerus wel blind? Beethoven doof? Toulouse-Lautrec een dwerg? Maar de volgende vraag is toch, maakt het eigenlijk wat uit als Stevie Wonder zijn achternaam eer aandoet en toch meer blijkt te zien dan hij voorwendt? Zijn songs waar het ons om te doen is lijden immers niet onder zijn bedrog. En is het niet een prestatie van formaat als iemand vierenzestig jaar lang de buitenwereld om de tuin weet te leiden?! Trouwens, misschien is blindheid wel een voordeel voor musici; er zijn in elk geval opvallend veel blinde muzikanten, veel meer dan blinde schilders of schrijvers; misschien moeten we de kunst van Stevie Wonder wel hoger inschatten als dat voordeeltje blijkt weg te vallen. Kortom, ik ben er nog niet uit hoe ik mij bij een eventuele ontmaskering moet voelen: belazerd of verrast dat het toch weer anders is dan je denkt. Aan de reacties op Facebook en andere sociale media zie je dat mensen vooral giechelig worden van het gerucht, en dat snap ik. Het zijn het soort aannames en zekerheden die, als ze afgebroken worden, op nauwelijks iets gebaseerd blijken te zijn. Je kunt er maar beter om lachen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden