Blauwbaard

Ik droom wel eens dat ik in het verleden iemand om zeep heb gebracht en dat ik nu moet vrezen dat het uitkomt en het lichaam wordt opgedolven. Wat deze droom, die voorzover ik weet niet op waarheid berust, met mij voor heeft, weet ik niet. Het gaat in mijn nachtmerrie bijvoorbeeld helemaal niet om schuldgevoelens, alleen om angst dat de waarheid aan het licht komt. Maar misschien droom ik het alleen maar om me in de geest van een moordenaar te verplaatsen.

Want ik denk veel aan aan dat soort lieden; steeds probeer ik iets van de puzzel die zulke mensen aan de mensheid opgeven, te begrijpen. En zo is het de laatste dagen Fourniret, de Franse seriemoordenaar, die door mijn gedachten wandelt. Het enge aan moordenaars is allang niet meer dat ze er opmerkelijk uitzien en het Kaïnsteken op hun voorhoofd dragen, maar dat ze gewoon als eerbare burgers onder ons leven, misschien wel ín ons, ben ik wel eens bang. Dutroux had dan tenminste nog wat kleine misdrijfjes op z'n kerfstok staan voor ze hem te pakken kregen, maar deze Fourniret was van een verbazingwekkende middelmatigheid. Een vroegere buurman van de moderne Blauwbaard met z'n kasteeltje, vertelde zelfs dat hij niet alleen aardig was maar ook nog verstandig. Hoe gaat zo iemand 's avonds naar bed, vraag ik me aldoor af. Fijn getafeld met de buren, leuke en verstandige dingen gezegd en dan gewoon maar slapen? Of zitten vermoorde meisjes altijd maar in je gedachten, denk je er nooit níet over? Er zijn natuurlijk professionele onderzoekers van zulke misdadigers die er meer kijk op hebben dan ik, maar ik vraag me af of je wel in het hoofd van de moordenaar kunt kijken. Of wat je ziet wel iets voorstelt, zeg maar. In de roman 'A kiss before dying' van Ira Levin waren we rond in het hoofd van een erge moordenaar, zonder dat we het in de gaten hebben. Het is niet zijn geestesleven dat hem verraadt. Misschien klopt daar wel meer van dan goed voor ons is. Misschien is een moordenaar een gewoon iemand met een aparte afdeling voor moordzucht, zo'n kamertje als van Blauwbaard waar je niet in komt. Anders lijkt het me niet vol te houden. Wel gek trouwens, zo'n seriemoordenaar die almaar meer slachtoffers toegeeft; het brengt ook een onwezenlijk soort opluchting met zich mee: er zijn toch minder moordenaars dan je denkt.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden