bladen / De laatste troefkaarten van George W. Bush

Een falend immigratiebeleid, de grote nederlaag in Irak en toenemende kritiek uit eigen, republikeinse kring; president George W. Bush is niet meer dan een lame duck . Maar niets is minder waar, schrijft Newsweek. Bush heeft nog steeds een grote vinger in de pap. Zo kan hij zijn vergaande presidentiële bevoegdheden gebruiken om de laatste anderhalf jaar van zijn presidentschap nog een hoop recht te zetten. Zoals eindelijk werk maken van vredesonderhandelingen tussen Israël en Palestina. Dichterbij huis zou Bush ook nog de gevangenen in Guantánamo Bay kunnen berechten. Wil het Witte Huis nog van koers veranderen, dan moet het zijn diplomatieke en multilaterale relaties herzien. Niet alleen staat de erfenis van Bush op het spel, maar ook het karakter van de wereld die hij achterlaat voor de 44ste president van de Verenigde Staten.

Een belangrijke bondgenoot in de strijd tegen terrorisme lijkt Bush echter voorgoed te hebben verloren, bericht Newsweek. Terwijl Poetin na 9/11 nog openlijk steun betuigde aan de war on terror keert hij zich nu tegen de „hyperpower die het internationaal recht schendt.”

Waar ging het fout? Volgens de Russen gaven de Amerikanen geen gehoor aan de bezwaren van de Russen tegen de oorlog in Irak. Niet lang gingen de VS zich bemoeien met landen als Georgië en Oekraïne, landen die Rusland beschouwt als zijn achtertuin. „In plaats van het respecteren van Russische visies, steunde het Westen Poetins tegenstanders”, aldus Georgy Arbatov, voormalig hoofd van het defensiecomité van de Russisch parlement, de Doema. Moskou zag daardoor de samenwerking met de VS in een ander licht. Poetin zocht contact met Venezuela, Syrië en Iran. Poetin wil met zijn spierballenpolitiek niet een nieuwe Koude Oorlog beginnen, aldus Newsweek. Hij wil enkel gezien worden als Bush’ gelijke.

Naast een artikel over het bezoek van de Dalai Lama aan Duitsland, richt Der Spiegel zich deze week op de komende parlementsverkiezingen in Turkije op 22 juli. Der Spiegel schrijft dat de partij van premier Erdogan (de religieuze AKP) profiteert van de zwakten en het geruzie van zijn tegenstanders, de intellectuelen en de seculiere bestuurselite.

OokTime schrijft over de Turkse verkiezingen. De toekomst van de islam in Turkije wordt grotendeels bepaald door de jeugd, meent Time. Maar liefst 70 procent van de bevolking is jonger dan 35. Maar de jeugd is ideologisch sterk verdeeld. Jonge seculaire vrouwen verdedigen fel de vrijheden die de stichter van Turkije Kemal Atatürk bracht, terwijl veel jonge religieuze Turken zich aansluiten bij de AKP. Zij hebben geprofiteerd van het economische beleid van de regeringspartij. En let wel: de AKP is niet zo conservatief als buitenstaanders soms denken: het is de AKP die het gros van de hervormingen binnen de Turkse democratische en economische instituties heeft bewerkstelligd, benadrukt Time.

The Economist staat stil bij de economische groei die Europa doormaakt. Dit is vooral te danken aan de nieuwe politieke leiders in Duitsland, Italië en nu ook in Frankrijk en Groot-Brittannië. The Economist adviseert de nieuwe regeringen om in de zonnige tijden grondige economische hervormingen door te voeren, wil Europa tot duurzame bloei komen in de wereldmarkt.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden