Interview

Bløf klinkt veelzijdiger dan ooit

Bløf, met van links naar rechts: Peter Slager, Norman Bonink, Bas Kennis en Paskal Jakobsen. Beeld Patrick Post

Dat Bløfs twaalfde album 'Aan' samenvalt met hun 25-jarig bestaan, is toeval. In nostalgisch terugblikken heeft het Zeeuwse viertal geen zin. Vooruit willen ze. Met een plaat die zowel eigentijds als vintage Bløf klinkt.

Gesteld dat 'Aan' uw eerste kennismaking met Bløf is, dan zou u, omdat de band zijn 25-jarig jubileum viert, kunnen denken met een carrière-overzicht van doen te hebben. Maar de plaat staat vol nieuw materiaal. Naast typische Bløf-nummers zijn er hints naar Elbow ('Ego'), The Cure ('Hierheen'), Radiohead ('Languit vallen' en 'Zachtjes Zingen'), R&B ('Bewaar me') en hiphop ('Wereld van verschil'). Die veelzijdigheid is te danken aan een innerlijke drang tot vernieuwing, met een beetje hulp van ver-van-hun-bed-producers Dries Bijlsma (Typhoon) en Ferdy van der Singel (Rita Zipora).

"De laatste anderhalf, twee jaar zagen we de gemiddelde leeftijd bij onze shows dalen", vertelt zanger Paskal Jakobsen vanaf een luie leren fauteuil in de Amsterdamse hangout van gitarenmaker Gibson, waar de band bijeen is voor een bijeenkomst met platenmaatschappij Sony. Na 25 jaar liggen de rollen tijdens interviews vast. Woordvoerders zijn Paskal en bassist/tekstschrijver Peter Slager. Norman Bonink (drums) en Bas Kennis (toetsen, gitaar) vullen aan en sturen bij waar nodig.

"De zoons en dochters van onze eerste fans hebben ons ontdekt," vervolgt Paskal. "Willen we nog een tijdje door, dan moesten we een plaat maken die er toe doet voor jongere mensen. Daarin schuilt natuurlijk een groot gevaar. Neem een nummer als 'Controle'. Dat was min of meer per ongeluk een dancenummer geworden. Het leek een beetje op 'This is what it feels like' van Armin van Buuren. Dat past niet bij de veertigers en vijftigers die we zijn. Als je zoiets uitbrengt, zet je jezelf voor gek. We zijn het gaan herproduceren, tot het er zo ver mogelijk vanaf stond."

De bijdrage van Typhoon op 'Wereld van verschil' vormde in de categorie 'voor gek staan' het grootste risico. Te vaak strikken oudere muzikanten een hippe rapper om geforceerd aansluiting bij de jeugd te vinden. Maar de combinatie Bløf-Typhoon blijkt wonderwel te werken.

Peter: "We hebben Typhoon niet gevraagd omdat we een rapper wilden: we wilden Typhoon. Ik vind zijn 'Lobi Da Basi' een van de beste Nederlandstalige albums ooit. Het was daarom logisch dat we bij Dries Bijlsma uitkwamen, die dat album produceerde. De stap naar Typhoon was toen letterlijk een kleine. Bij 'Vrienden van Amstel' zat hij in de kleedkamer naast de onze. Wij lieten hem een vroege versie van 'Wereld van verschil' horen. Het was in een paar minuten beklonken."

Het nummer is een oproep tot saamhorigheid. De eerste regels: 'Kijk, daar gaan mensen weg van huis / Ergens heen waar ze niet thuis zijn / Kijk, daar gaat net zo'n volk als wij.' Het is uitzonderlijk dat Bløf zo sterk positie inneemt in een maatschappelijk debat.

Peter: "Dat zegt iets over hoe hoog het ons zit."

Paskal: "Het was een discussiepunt; ik was het er niet mee eens. Dat komt door Bono. U2 is mijn ogen de beste band ter wereld, maar volgens mij moet je je niet te veel met politiek bemoeien. Tegelijkertijd besef ik dat je als artiest een grote verantwoordelijkheid draagt. Ik ben nu toch blij dat we dit gedaan hebben."

Jullie zijn altijd een album-band geweest, voor wie samenhang belangrijk is. 'Aan' is vermoedelijk jullie minst consistente album tot nu toe.

Norman: "Ik zeg liever 'eclectisch', dat klinkt beter. Het gebeurde tegen wil en dank. Uiteindelijk hebben we die veelzijdigheid omarmd."

Paskal: "Het past toevallig goed in deze tijd. De belangrijkste luisterbron is Spotify. Gebruikers luisteren verkaveld: losse nummers, geen complete albums."

Bas: "Dat heeft grote voordelen. We kunnen precies zien welke nummers aanslaan. Het publiek kiest de volgende single."

Peter: "Je kunt er ook voor kiezen om juist in te zetten op een nummer dat niet automatisch zijn weg naar het publiek vindt. De muziekwereld beleeft buitengewoon opwindende tijden."

Maar ook onzekere tijden. Baart dat zorgen?

Paskal: "Niet meer. Vier, vijf jaar geleden stond ik daar anders in. We werden in die tijd iets minder vaak op de radio gedraaid. Onze tickets verkochten minder snel. Ik dacht: wat nou als dit de neergang inluidt? Maar mocht dit album niet aanslaan? Prima, dan niet. We hadden toch een leuke tijd?"

Bas: "Het is op zo'n moment vooral zaak geen rare sprongen te maken. Dan draai je jezelf alleen maar verder het drijfzand in."

Paskal: "Je moet je er niet te druk over maken. Het Goede Doel wilde zesduizend voorintekeningen, anders zouden ze hun nieuwe plaat niet uitbrengen. Daar kreeg ik zo'n nare rotsmaak van in mijn mond. Waarom maak je muziek? Omdat je dat wil, toch? Als je het uit liefde doet, is de kans groot dat het goed wordt. Als het goed wordt, is de kans groot dat er een publiek voor komt. En anders maar niet. Peter en ik hebben onze goede vriend Patrick Le Duc, een singer-songwriter uit Goes, geholpen met zijn album. We hebben meegeschreven, meegespeeld en de boel gefinancierd. Het was een prachtig half jaar. Een commercieel succes is het niet geworden, maar ik vind het een heel goede plaat. Ik kijk er met trots en plezier op terug."

Peter, jij ontving afgelopen maart de Lennaert Nijgh-prijs voor je songteksten. Die kenmerken zich door grootse metaforen: de zon, de zee, de sterren. Vaak zijn ze multi-interpretabel, raadselachtig. Zit er altijd een eenduidige betekenis achter?

Peter: "Of ik erin slaag is niet aan mij, maar met elk woord, elke punt, elke komma bedoel ik iets specifieks. Het is onbelangrijk of het precies zo wordt geïnterpreteerd. Sterker nog, ik vind het fijner als mensen zich mijn teksten eigen maken. En ja, mijn metafoorgebruik heeft vast iets te maken met mijn Zeeuwse afkomst. Meer dan andere schrijvers hanteer ik maritieme symboliek."

Bas: "Je zou niet snel over appeltaart schrijven, zoals Spinvis."

Peter: "Ik heb grote bewondering voor hoe Spinvis schrijft, maar het is niet mijn stijl. Het is grappig dat ik een ander soort kritiek krijg dan hij."

Paskal: "Spinvis zit in de niche van de jongens met goede smaak. Dat is een club aanhangers die het cool vindt dat zijn teksten onbegrijpelijk zijn. Bij een commercieel grote band als Bløf is het misschien juist cool om teksten om diezelfde reden af te zeiken. Overigens, als ik naar onze plaat kijk, dan zijn er misschien vier of vijf zinnen die op van alles zouden kunnen slaan. Het overgrote deel is voor mij, met mijn mbo-diploma, zeer duidelijk."

Peter: "Het zijn een soort modemeningen. Iedereen praat elkaar na. Sinds ik die prijs heb gekregen, merk ik dat het gekanteld is. Alsof het ineens is goedgekeurd. Jij gebruikte net het woord raadselachtig. Dat vind ik een prachtig compliment. Zo wil ik graag schrijven."

Jullie schreven voor dit album eerst de muziek, daarna volgden de teksten. Was vooraf besloten dat 'Als je weggaat' een liedje voor jullie betreurde vriend Thé Lau ging worden?

Peter: "Nee. Ik was ook niet van plan om over hem te schrijven. Het liep zo. De strijkers in dat nummer zijn precies als in 'Wees welkom' van zijn band The Scene. Misschien heeft dat het getriggerd. Ik dacht nog: dit is te zwaar. Ik heb geprobeerd het te herschrijven, maar het bleef wat het was."

Heeft Thé Lau het liedje gehoord?

Peter: "Helaas, het is van na zijn overlijden. Gisteren wees een Belgische journalist ons op een merkwaardig toeval. Hij had Thé kort voor zijn dood geïnterviewd en gevraagd hoe hij omging met zijn naderende einde. Thé vertelde dat hij troost vond in muziek. Hij noemde specifiek 'Leave a light on' van de Belgische band Marble Sounds. Mijn tekst is: 'Laat het licht aan voor mij'. Die journalist had de link natuurlijk snel gelegd, maar ik kende heel dat liedje niet. Dat zijn toch mooie details?"

Zou dat iets anders kunnen zijn dan toeval?

Paskal: "Dat weet ik niet, maar het is een troostende gedachte. Ik geloof ergens wel dat de dingen lopen zoals ze moeten lopen."

De laatste woorden op het afsluitende 'Dertien' luiden: 'Ik heb nergens spijt van'. Is dat een recente overtuiging?

Peter: "Dat die zin daar staat, is zeker geen toeval. Hij klopt zelfs meer dan ik dacht. Ik heb jarenlang een pleurishekel gehad aan 'Wat zou je doen'. Tijdens een optreden afgelopen week zette Bas dat nummer per ongeluk in, direct na 'Dertien'."

Bas: "Eigenlijk zouden we 'Holiday in Spain' spelen, maar ik vergiste mij in het akkoord."

Peter: "Het bleek perfect te werken. De dag erna heb ik 'Wat zou je doen' voor het eerst sinds jaren vrijwillig op de setlist gezet."

Paskal: "Normaal duw ik hem Peter door de strot."

Peter: "En nu deed ik het zelf! Maar wel per se na de woorden 'ik heb nergens spijt van'."

Bas: "Zie daar het bewijs dat Peter, als laatste van ons allemaal, eindelijk volwassen is geworden."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden