Bizarre gebeurtenissen in een klein Frans kustplaatsje

P'tit Quinquin

Regie: Bruno Dumont. Met Alane Delhaye, Lucy Caron, Bernard Pruvost en Philippe Jore.

*****

Wat een verrassing! De Franse regisseur Bruno Dumont die faam verwierf met zware, uitgebeende drama's als 'l'Humanité' en 'Hors Satan', maakte voor de Franse televisiezender Arte een vierdelige politieserie die zo goed is dat hij als drie uur durende film in de bioscoop verschijnt.

Dat wil zeggen: Dumont bleef zijn vaste locatie in Noord-Frankrijk, rond Calais, trouw. Evenals zijn unieke castingmethode: hij ging naar het plaatselijke arbeidsbureau en huurde daar de acteurs in voor zijn film. Dat levert niet de gestroomlijnde figuren op die we al te vaak zien, maar louter oorspronkelijke karakters inclusief gekke loopjes, scheve tanden, en dialogen in het plaatselijke dialect, het ch'ti.

Maar in plaats van een tragedie kneedde Dumont uit de bizarre gebeurtenissen in een klein Frans kustplaatsje een slapstick-achtige, bij vlagen macabere tragikomedie die door het vermaarde Franse filmblad 'Cahiers du Cinéma' werd uitgeroepen tot beste film van 2014.

In een uit de oorlog overgeleverde bunker in de duinen wordt een dode koe gevonden met in haar maag restanten van een mens. Het leidt tot de entree van politie-inspecteur Roger van der Weyden uit Boulogne-sur-Mer, een mompelende, mank lopende snorremans, en zijn assistent Rudy Carpentier, wiens grootste plezier het is in de auto van de gendarmerie rond te crossen.

De raadselachtige gebeurtenissen in het plaatsje stapelen zich op. Titelheld P'tit Quinquin is de stille getuige, een boerenzoon met een een licht vervormd gezicht en rotjes in zijn zak, die een grote, ontroerende liefde onderhoudt met buurmeisje Eve. De kinderen fietsen door alle bizarre gebeurtenissen in het dorp heen.

Terwijl het burleske politieonderzoek zich richt op de lijken die zich opstapelen, richt Dumont zijn camera op de zwarte jongen in het Franse dorp, die wordt vernederd en uitgescholden en die ten einde raad met een pistool begint te schieten en, onder het uitroepen van Allahu Akbar, zichzelf doodt.

De overeenkomst met de gebeurtenissen in Parijs, is overrompelend. De inspecteur spreekt er, veelbetekend, zijn gedachten over uit. "Zijn vaderland, Frankrijk, zit hem hoog, want het accepteert hem niet, dus gaat hij door het lint", analyseert hij. "En dan worden ze gelovig, de islam enzo. Dan flippen ze, met dit als resultaat."

Alle lijntjes komen hier samen. Dumont maakt niet zomaar een misdaadserie, maar vraagt zich af wat een misdaad is, waar die misdaad vandaan komt, en waar, kortom, het kwaad huist. Zit die niet opgesloten in de omgang met de ander, in het getreiter en het gescheld? De jongen die elke dag 'gore roetmop' naar zijn hoofd krijgt geslingerd en wordt weggehoond als hij een Frans meisje de liefde verklaart, raakt alle eigenwaarde kwijt. En dan zit er in die komedie opeens een grote tragedie besloten die lang nagalmt, evenals het mooie, fragiele popliedje ('Cause I knew') dat in de film als een mantra wordt gezongen door het meisje dat de jongen afwijst, niet omdat ze het wil, maar omdat dat door de omgeving wordt ingeseind.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden