Bitterbal

Ik had er al weken naar uitgekeken. Ter gelegenheid van het bezoek van premier Kok en minister Herfkens was er een feestje bij de ambassadeur en ook de vrijwilligers waren uitgenodigd. ,,Misschien hebben ze bitterballen'', zei er een verlekkerd. ,,Of echte kaas..'', zwijmelde een ander.

,,Ik ga de minister-president van Nederland ontmoeten'', had ik tegen mijn dorpelingen gepocht. Nietbegrijpend keken ze me dan aan. ,,De chief van jouw dorp?'', vroeg er een. ,,Ja, die..'', zuchtte ik.

In Accra. De ambassadeurswoning. Bij de ingang stond een vrouw op een verhoginkje met een hete aardappel in haar mond. ,,Goedenavond, ik ben de vrouw van de ambassadeur.'' Ze klonk vergenoegd met deze appendixfunctie. We schudden elkaar de hand. Ik in mijn 'Jezus-Nikes', afritsbroek en heuptasje, zij in haar galajurk.

Snel liep ik tussen alle chique genodigden door naar de overige vrijwilligers. Dezen stonden aan het buffet op armafstand van de Hollandse Nieuwe en de Heineken. ,,Heb jij de wc al gezien?!'', riep iemand enthousiast. Kakkerlakvrij, ging het gerucht en hij trok zelfs door! In Ghana werkelijk het toppunt van luxe.

De minister-president kwam trouwens niet: was ziek. Werd even doodleuk gezegd door Herfkens die dacht dat iedereen dat wel wist. Maar nog geen tien atoombommen op New York zouden mijn Ghanese dorpje bereiken, laat staan dat de oorontsteking van Wim doorkomt.

Nu ja. Niet dat ik er een bitterbal minder om heb gegeten, hoor.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden