Bisschoppen tussen farizeeers en verraders

Het heilig evangelie ligt bij de meeste weekbladen doorgaans niet binnen handbereik, maar deze week weet men op de redactieburelen feilloos de tekst te vinden, die centraal staat in de grote of kleine preek rond het thema 'Bar - Simonis'.

Michel van der Plas haalt in Elsevier het verhaal van de farizeeer en de tollenaar in de tempel naar het heden. De farizeeer is dan de Haarlemse bisschop Bomers, die zich afzet tegen de besognes van zijn Rotterdamse ex-collega Bar met de woorden: 'Mijn geweten is niet geprangd, Ik mag over het bestuur van de kerk nog zo vaak lezen: Bomers dit of dat, mijn geweten vergt mij niets. Want ik draag het officiele standpunt van de kerk uit, ik ken geen innerlijke conflicten. Dat geeft een geweldige rust.'

Voor Simonis' rol heeft Van der Plas geen parallel in de bijbel gevonden, maar de kardinaal komt aan de beurt in het preekje van Gerard Driehuis in HP/De Tijd. Dat gebeurt in een parafrase van het verraad van Jezus door Simon Petrus. 'En op die persconferentie was een vrouwelijke journalist en die vroeg: "U zat ook in het complot." Maar hij loochende dat en zei: "Ik kon hem niet bereiken in het verre Belgie." In diezelfde HP/De Tijd heeft Gerard Reve heel wat minder franje nodig om zijn standpunt duidelijk te maken. Over de ex-bisschop: 'En als die Bar nu echt een vuile, gemene, roomse smoel had, maar hij heeft toch een vriendelijk gezicht op de foto's.'

Richard Auwerda biedt een nuchtere analyse van de zaak in De Groene, waar Martin van Amerongen voor de kleur zorgt door twee persconferenties te vergelijken, die van Simonis en bisschop Ernst, en die van het episcopaat bij de presentatie van het Mandement in 1954. Een kleine vijftig jaar geleden was er nog een bloeiende katholieke pers, die unaniem positief was over het bisschoppelijke schrijven. Een devote Volkskrant: 'De katholiek neemt het met eerbied en leest het in gehoorzaamheid.' In 1993 noemt alleen het Katholiek Nieuwsblad zich nog 'katholiek'. Van Amerongen over het slot van de persconferentie van afgelopen zaterdag: "'Goedenmiddag samen', zegt de kardinaal tenslotte en vertrekt, in de wetenschap dat geen hond, katholiek, niet-katholiek en ex-katholiek, ook maar enig geloof aan zijn woorden hecht." Vrij Nederland besteedt weinig woorden aan de zaak.

In VN een gesprek met Regilio Tuur, die volgend jaar in het gevecht met de Ghanees Azumah Nelson wereldkampioen supervedergewicht wil worden. Dan nog twee jaar boksen. Zoveel mogelijk geld opstrijken in titelgevechten, en eindigen als ongeslagen kampioen. Daarna gaat Regilio Tuur in zaken. Met zijn Nederlandse zaakwaarnemer heeft hij begin dit jaar een bv opgericht die zich bezighoudt met de levering van vrachtwagenonderdelen en kunststoffen aan Saoedi-Arabie. 'Ik heb iets met succes. Met Heineken, Rockefeller. Mensen die de top hebben bereikt. Daar lees ik over. Ik wil net zo'n succesverhaal creeren als zij. Manoeuvreren zonder pijn te doen, iemand te slim af te zijn, de voorhand hebben, dat is zakendoen. Ik ben niet met een gouden lepel in de mond geboren, maar mijn geluk is dat ik de beste mensen om me heen weet te kiezen. Daarin ben ik heel snugger, misschien wel uniek.'

In Nederland werd in 1990 voor 2,3 miljard gulden aan cosmetica gekocht. Reden voor Bart Rijs om voor HP/De Tijd een 'korte maar heel intensieve behandeling' te ondergaan ten behoeve van vitaliteit en schoonheid. Kompleet met liposomale skin-constructeur, oogvoeding, gelyofisileerde algen uit Bretagne en extreem anti-rimpelcreme. 'Achter mijn hoofd rommelt een van de schoonheidsspecialistes met potjes en tissues. Redelijk normaal, oordeelt ze bij een eerste blik op mijn huid, alleen een beetje vet op de neus. Na een onderzoekje van dichtbij moet ze toch concluderen dat het allemaal 'wel een beetje aan de vette kant' is, ja dat ik zelfs 'behoorlijk grove porien' heb. "En u heeft misschien wel eens last van meeeters?" Wat een beleefd meisje! Ik heb het soort vel dat in de boekjes van de cosmetica-fabrikanten wordt aangeduid als 'een probleem-huid': puisterig, vettig en trekkerig tegelijk.'

Een drieluik in De Groene over de Amerikaanse auteurs Erica Jong en Henry Miller, die 'de deuren naar de slaapkamer hebben opengezet'. Jong heeft net een literair portret van Miller laten verschijnen, The Devil at Large. Vooraf had ze last van 'writers block'. Haar psychiater krijgt los dat zij Miller haat. " Ik haat Henry vanwege zijn seksisme, zijn narcisme en zijn vrijheid. Ik werk ontzettend hard, terwijl hij een enorme luilak is. Ik herschrijf en herschrijf en hij gooit het er allemaal in een keer uit. Hij is een enorme fantast, terwijl ik mijn best doe om zo eerlijk mogelijk te zijn. Alles is gesneden koek voor hem." Jong kreeg het advies te beginnen met een hoofdstuk over haar haat jegens Miller.

HN-magazine sprak met Anne Franks jeugdvriendin Hannah PickGoslar. Over de Franks: 'Ik heb altijd gedacht dat ze in Zwitserland waren en ik was blij dat ze het tenminste hadden gehaald."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden