Bioscoop

De beelden van de vijf 9/11-kapers die door beveiligingspoortjes van het vliegveld Dulles in Washington wandelen, onthutsen nogal. Dat ontspannen gedrag van gewone reizigers, die een beetje zuchtend de armen heffen voor de controleurs omdat er kennelijk nog een munt of een aansteker in hun zak zit. Een van hen werpt nog een blik opzij, misschien naar een begeerlijke stewardess. Zo gewoon, zo alledaags en rustig.

Miljoenen van die beelden komen er iedere dag langs in honderdduizenden ruimtes die bewaakt worden. Het is de mensheid aan het werk, aan het winkelen, op reis, op vakantie. Niks aan de hand. Die vijf kerels weten al dat ze er, als alles goed gaat, over een paar uur niet meer zullen zijn en hun nette overhemden bebloed en verscheurd in de verwrongen resten van het Pentagon zullen liggen, maar er lopen ook mensen door dat poortje die nog niet weten dat hun laatste uur heeft geslagen. Het is een bizar gezicht, zo'n punctie van de werkelijkheid vlak voor de ontploffing plaatsvindt, een soort visualisering van de gedachte dat het leven elk moment afgelopen kan zijn, dat je nooit weet welk gevaar er loert. En misschien zit er ook nog een bewakingsambtenaar naar die beelden te kijken die zichzelf herkent en ziet dat hij zijn werk niet goed heeft gedaan. En nee, je kunt het leven niet terugdraaien, hoeveel beveiligingscamera's je ook ophangt om de werkelijkheid te registreren.

Nobelprijswinnares Wislawa Szymborska schreef er een gedicht over, 'De terrorist - kijkt toe'. Het is misschien niet zo'n welgevormd gedicht maar de gedachte erachter heeft hetzelfde effect als de beelden van Dulles. Ze beschrijft wat er gebeurt vlak voor er om dertien uur twintig in een café een bom afgaat:

'Dertien uur negentien. / Om een of andere reden gaat nu niemand naar binnen. / Er komt wel een kale, dikke man naar buiten. / Maar het lijkt alsof hij iets in zijn zakken zoekt en / tien seconden voor dertien uur twintig / gaat hij terug, alleen voor twee rottige handschoentjes.'

Alsof je juist door een beetje alledaagse drukte te bekijken, uitzicht krijgt op de lege bedoelingen van het universum. Het zou een natuurfilm kunnen zijn, de mensheid betrapt tijdens leven en sterven. Met ons in de bioscoop die het verbijsterende drama aanzien, in het besef dat het over ons gaat.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden