recensie

Biografie NAC-icoon Den Haan bevredigt als een bakje kipnuggets

Gerard den Haan: "Ik heb heus wel eens een scheids naar de strot gegrepen."Beeld TRBEELD

Cultvoetballers staan vaak in de belangstelling. Op het eerste gezicht vreemd, want de cultvoetballer speelt bij voorkeur zonder fluwelen techniek, bezit geen dodelijk afstandsschot of een fraaie vrije trap. 

De cultvoetballer is een man die de mouwen opstroopt, hard tackelt en bij zijn ontbijt onverzettelijkheid eet. En na de wedstrijd kraamt hij geen zouteloze onzin uit. De cultvoetballer spreekt met zijn hart.

Gerard den Haan was zo’n cultheld. Hij speelde tussen 1988 en 1992 123 wedstrijden als prof bij NAC. Den Haan was naar eigen zeggen iemand die twee dingen heel goed kon: hard werken en hard trainen. “Waar anderen afhaken kom ik tot leven (...) Mijn sliding was gewoon geweldig”, laat hij optekenen in ‘Gerard den Haan, schoppen en slaan’. Volgens auteur Cécile Koekoek was hij ‘waarschijnlijk de meest beperkte voetballer die ooit door NAC is aangetrokken’.

Voor Koekoek was het verhaal van Den Haan - thans succesvol snackbarhouder - een verhaal dat opgetekend móest worden. Waarom dat zo is, vertelt de hoofdredacteur van de Varagids en NAC-commissaris er niet bij. Ze vindt hem 'een echte, pure en tegelijkertijd gewone speler die voetbalde voor het plezier en die zich en passant verbaasde over wat er rond hem gebeurde'.

Den Haan en Koekoek zitten veel samen op de bank bij Den Haan thuis. Koekoek vraagt en Den Haan vertelt. Over van alles en nog wat. Zijn hondje, zijn snoepverslaving (‘Ik eet kilo’s per week'), zijn werkwijze in de snackbar (‘Ik ben van het knallen’), zijn jeugd in een achterstandswijk vol tokkies, vechtpartijen en vrouwen natuurlijk. “Wil je weten hoe de seks was?”

Tekst loopt door onder afbeelding. 

Gerard den Haan - Schoppen & slaanBeeld RV

Gele en rode kaarten

Op zijn zeventiende krijgt Den Haan pas voetbalschoenen en via via belandt bij hij NAC, waar hij schoffelt en tackelt dat het een aard heeft. Op het veld verzamelt hij gele en rode kaarten. Na vier jaar is het voorbij. De nieuwe trainers serveren hem af. Niet goed genoeg. “Ik heb heus wel eens een scheids naar de strot gegrepen”, zegt hij. 

“Maar dat deed ik niet bewust, dat zat gewoon in mij.” Den Haan heeft een kort lontje en houdt er zijn eigen rechtsprincipes op na. Soms leidt dat tot een vechtpartij waar we niet te veel achter moeten zoeken. Hij is een man die normaal rustig is, maar als je te ver gaat, ja, dan vraag je erom.

Gelukkig komen er ook aandoenlijke passages voorbij, zoals wanneer Den Haan praat over het ‘ijskoude gezin’ waaruit hij komt, of over de relatie met zijn vader die door zijn moeder klein wordt gehouden. “Zelfs mijn buren zijn enthousiaster over mij dan mijn eigen moeder.”

Helaas kan de lezer niet verder doordringen. De auteur heeft ervoor gekozen dicht bij Den Haan te blijven. Daardoor is ‘Gerard den Haan, schoppen en slaan’ een eendimensionale schets geworden. Een vlot geschreven en bij tijden vermakelijk boekje, met de bevredigingsgraad van een bakje kipnuggets.

Gerard den Haan - Schoppen & slaan, de slechtste voetballer van Nederland
Cécile Koekoek, uitgeverij: Voetbal Inside, prijs: € 17,50.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden