Bilodeau bevrijdt Canadezen

Tijdens het derde olympische toernooi op eigen bodem won Canada eindelijk goud. Na de triomf van freestyleskiër Alexandre Bilodeau was er dan ook opluchting.

Rob Velthuis

Alexandre Bilodeau staat de rest van zijn leven te boek als de exorcist van Canada. Op de buckelpiste van Cypress Mountain verdreef hij de vloek die 34 jaar lang op zijn land rustte.

In 1976 (Zomerspelen in Montreal) en 1988 (Winterspelen in Calgary) bleef Canada als organisator zonder gouden medaille. Niet alleen dat was een frustratie voor het immense land met het kleine inwonersaantal. Het zou decennia duren voor de inwoners van Montreal, de woonplaats van Bilodeau, de schuldenlast van hun Spelen hadden afgelost.

Dit alles droeg bij aan het toch al grote minderwaardigheidscomplex dat de als bescheiden bekend staande Canadezen met zich meedragen. Slechts ijshockey vormt daarop de grote uitzondering, daarin komen de bluf en agressie boven die Canadezen in hun Amerikaanse buren zo laken.

De Winterspelen van Vancouver beogen een cultuuromslag, net zoals het winnen van de Europese voetbaltitel dat in 1988 voor Nederland was. Daarom mochten de Spelen geen exclusief evenement voor British Columbia worden. De nationale overheid investeerde fors, maar in een project van algemeen belang.

Er werd de afgelopen vier jaar samen met Vanoc, het organisatiecomité van de Spelen, 110 miljoen dollar geïnvesteerd in het programma Own The Podium. Direct daaraan gekoppeld was het project The Top Secret, waarin acht miljoen dollar werd geïnvesteerd in wetenschappelijk onderzoek naar verbetering van materiaal en trainingsmethodes.

De triomf van Bilodeau wordt gezien als de eerste stap die het zelfvertrouwen van het Canadese olympisch team, en daarmee dat van de hele Canadese bevolking, moet sterken. Doel twee is het winnen van het medailleklassement met minstens dertig prijzen. Op de slotdag moet op die taart dan wel het ijshockeygoud van de mannen worden geplaatst. Anders is de kostbare missie voor velen alsnog mislukt.

Voor de ongeduldige Canadezen kwam het goud van Bilodeau op het onderdeel Moguls eigenlijk een dag te laat. Op dezelfde hobbelpiste waarop de 22-jarige Canadees zegevierde, greep zijn landgenote Jennifer Heil zaterdag als titelverdedigster net naast het goud. Heil (26) trainde de afgelopen vier jaar vrijwel dagelijks met Bilodeau, de twee beschouwen elkaar als broer en zus.

Bijna werd de primeur op Cypress Mountain nog verstoord. Notabene door Dale Begg-Smith, de Canadees van geboorte die min of meer wordt beschouwd als landverrader. Op zijn vijftiende stapte Begg-Smith uit het nationale skiteam, nadat officials bezwaar hadden gemaakt tegen zijn werk voor het internetbedrijf dat hij samen met zijn broer had opgezet. De jeugdige avonturier emigreerde naar Australië, waar hij met zijn zakelijke activiteiten multimiljonair werd. Vlak bij zijn geboorteplaats was de olympische titelverdediger op ski’s deze keer tevreden met zilver.

Bilodeau besliste de spannende strijd in zijn voordeel met twee gewaagde sprongen en een snellere laatste run. Hij verklaarde na afloop geen moment de druk te hebben gevoeld die door een hele natie op zijn schouders was gelegd. Van het uitbannen van een vloek wilde hij niet weten. „Als ik de druk voor anderen heb weggenomen, dan is dat mooi.”

Door zijn coach Dominick Gaithier werd hij geprezen om zijn koelheid. „Hij was de afgelopen week zo relaxed. Hij organiseerde voor de ploeg curling- en golfwedstrijden.”

Bilodeau kan zijn knie teisterende afdalingen over sneeuwbulten en zijn gewaagde sprongen prima relativeren. Hij zegt een fervent bewonderaar te zijn van een volstrekt tegengestelde sport: curling, het gezapig strijken en bezemen op spiegelgladde binnenbanen. „Voor sporters die curlen heb ik heel veel respect. Wat zij doen, dat is pas moeilijk.”

Maar de voornaamste motivatie- en relativeringsbron voor Bilodeau is zijn vijf jaar oudere broer Frédéric, die lijdt aan kinderverlamming. „Opgroeien met een broer die is gehandicapt, daar leer je ongelooflijk veel van.”

Nooit zegt de olympische kampioen een spoor van jaloezie te hebben opgemerkt bij zijn beperkt beweeglijke broer, ook al is hijzelf een explosieve atleet, eerst als ijshockeyer, nu als skiër. Integendeel, hij is zijn grootste supporter.

„Onze verhouding plaatst alles in perspectief”, aldus Alexandre Bilodeau. „Als ik de kans heb om te trainen, grijp ik die, ook al regent het. Hij hééft niet eens die kans. Hij heeft alle recht om te klagen, maar hij klaagt nooit. Het enige dat je ziet, is een lach op zijn gezicht.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden