Billenknijpen

Het was een week vol twijfel. Aan mezelf. En ik twijfel nog steeds. Ik zit in mijn maag met de vraag of ik een zeur ben, of een aansteller of een overdreven feministe of iemand die niet tegen een beetje humor kan.

Misschien heeft u het meegekregen: er is nogal wat gedoe over een affiche van de E3-prijs, een wielerwedstrijd in Vlaanderen. Op dat affiche zijn de taille- en bilpartij van een vrouw te zien, gehuld in een opwaaiend jurkje, waardoor haar billen goed zichtbaar zijn. Vlakbij die billen zweeft een hand, klaar om toe te grijpen. "Wie 'knijpt' ze in Harelbeke?", luidt de slogan ernaast.

Een lollig bedoelde verwijzing naar het billenincident van vorig jaar, toen Peter Sagan op het podium van de Ronde van Vlaanderen de rondemiss in haar achterwerk kneep. Waar hij overigens niet veel later excuses voor moest aanbieden, omdat veel mensen dat toch niet netjes vonden.

Nu ben ik de moeilijkste niet. Ik houd van lompe grappen, volgens mij is er met mijn gevoel voor humor weinig mis. Maar ik kan de lol van dit affiche niet inzien. Wat voor boodschap straal je uit als je zo'n plaat overal door Vlaanderen ophangt? Wat pikken kinderen op, bij ouders op de achterbank van de auto? Schoolkids die in groepjes langs fietsen? Opgeschoten jongens op hun scooters?

Dat het oké is vrouwen in hun billen te knijpen. Grappig, zelfs.

Nou, ik ben wel eens in mijn billen geknepen zonder dat ik erom vroeg. In het café, in de disco en zelfs een keer op de fiets. Door mannen die ik niet kende. Ik kan u zeggen: dat vond ik niet oké. En al helemaal niet grappig.

Maar dat mag je als vrouw dus niet zeggen. Tenminste, niet in de sportwereld. Want toen ik op Twitter uitlegde wat ik niet netjes aan deze poster vind, kreeg ik nogal wat over me heen. Dat ik kinderachtig zou zijn, niet tegen een grapje zou kunnen en dat ik niet zo moest zeuren.

Wielercommentator Maarten Ducrot vindt het 'boehoe' dat het affiche na het gedoe voorlopig is teruggetrokken. Ik hoorde José de Cauwer gisteren tijdens het commentaar bij Kuurne-Brussel-Kuurne op Sporza zeggen dat ook hij het jammer vindt: "Ik heb niets tegen vrouwen en ook niet tegen vrouwen die voor hun rechten opkomen, maar ik wil de vrouwen wel eens ontmoeten die hier een probleem van maken."

Ik zou zeggen, heren Ducrot en De Cauwer: aangenaam. Bent u wel eens op straat in uw billen of ballen geknepen door een wildvreemde? Enig idee hoe u zich dan voelt? Wat geeft u dan het recht voor mij te bepalen hoe ik me bij het zien van die poster hoor te voelen?

In de 'gewone' wereld zijn we het er volgens mij al sinds 1919, toen het algemeen kiesrecht werd ingevoerd, over eens dat vrouwen gelijk zijn aan mannen. Niet veel later besloten we ook met z'n allen dat seksisme niet oké is. We voeren maatschappelijke discussies over vrouwen in topposities en gelijke beloningen voor mannen en vrouwen en daar wordt ook wat aan gedáán.

Voor de sportwereld gelden andere normen. Billenknijpen is grappig. Professionele sportvrouwen die pleiten voor evenveel prijzengeld als de mannen, of een beetje meer Studio Sport-aandacht dan dertig seconden als een Nederlandse de vrouwenversie van de Omloop het Nieuwsblad wint, worden weggezet als zeurende jankerds. Of men doet er schamper over: ach, kijk die vrouwtjes zich eens druk maken. Maar heren sportbeschouwers: is het nu echt zo gek dat vrouwen respectvol behandeld willen worden en als het even kan hetzelfde willen als mannen?

Jammer hoor, dat de sportwereld nog steeds een in zijn eigen kader denkend mannenbolwerk blijkt. Of zeur ik nu?

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden