Bijna blind, tot er hoornvlies voor haar was

Tien procent zicht zou Jolande ter Meulen (38) overhouden in haar linkeroog. Ze kwakkelde al jaren. De letters op haar beeldscherm moest ze sterk vergroten, autorijden deed ze niet meer - "wettelijk mag het nog wel, maar ik wilde geen risico nemen" - en op straat groette ze onbekenden té amicaal, uit vrees dat ze bekenden zou negeren.

Oorzaak was de toenemende afwijking in de bolling van haar hoornvlies, en daarom bracht een transplantatie van dat kleine stukje menselijk weefsel ruim vier jaar geleden uitkomst. Inmiddels zit ze op zeventig in plaats van tien procent zicht. "Ik ben de donor enorm dankbaar, nog steeds." Haar donor was waarschijnlijk een persoon onder de zestig jaar; wat er is gebeurd met de donor krijgt de ontvanger nooit te horen.

Autorijden geeft een enorme vrijheid, en voor haar werk in de public affairs bij energiebedrijf Nuon is het ook handig. Lobbyist, zo noemt de volksmond dat beroep, en het lezen van een hele berg stukken is cruciaal. "Natuurlijk kan ik mijn beeldschermletters blijven vergroten en mijn werk doen, maar ik ben door deze transplantatie wel veel minder vermoeid", zegt de moeder van drie; de jongste werd tien weken geleden geboren.

Een verklaring voor de afname in weefseldonoren heeft Ter Meulen niet. "Ik merk wel dat mensen ervoor terugschrikken. Het is best een raar idee. Maar bedenk wel dat je met een hoornvlies verschillende mensen kunt helpen."

Angst is niet het enige wat mensen weerhoudt, zegt Ter Meulen. "Ik merk ook dat mensen uit luiheid geen donorverklaring invullen." Daarom heeft de Loenense zelf haar aanvankelijke reserve - voor haar transplantatie had ze haar eigen hart uitgesloten - teruggedraaid. En daarom ook is ze voorstander van omkering van het systeem: iedereen donor tenzij je anders verklaart, en eveneens van het wederkerig donorschap: je krijgt enkel iets als je ook zelf een donorverklaring hebt. Beide voorstellen sneuvelen tot nu toe in de politiek. "Ik beschouw mezelf politiek als liberaal en hecht aan individuele vrijheid. Maar hier komt toch ook verantwoordelijkheid bij kijken. Deze voorstellen zijn zeker een mooi lobbydoel", denkt lobbyist Ter Meulen.

Het rechteroog van Ter Meulen heeft dezelfde afwijking en het is vrijwel zeker dat deze ooit gaat oprukken, zodat een nieuwe transplantatie nodig is. "Ik maak me nu nog geen zorgen. Ik hoop wel dat er mensen blijven die verder kijken dan hun directe eigenbelang. Ik vind het te ver gaan te zeggen dat ik anders gehandicapt zou zijn, maar mijn leven zou wel een stuk vermoeiender en toch ook wel beperkter geworden zijn als er geen donor was geweest."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden