bijbaan: Jacob Veenstra

Jacob Veenstra (26) is tweedejaars student Sport Gezondheid en Management aan de Hanzehogeschool in Groningen. Hij is kistdrager bij begrafenissen.

„Ik reageerde een jaartje geleden op een oproep van uitvaartzorg Yarden in de universiteitskrant. Het is ideaal werk voor studenten. We werken met een poulesysteem. Als ik kan, dan kan ik. Maar als ik niet kan, is het ook niet erg. Heel vrijblijvend dus.”

Ik doe dit werk graag. Het klinkt misschien wat altruïstisch, maar je wilt iets betekenen voor je medemens in moeilijke tijden. Zelf heb ik veel sterfgevallen binnen mijn familiekring gekend en ook toen ik in militaire dienst was. Dat ceremoniële aspect sprak mij daarom wel aan. Dit werk heeft me doen realiseren dat de dood een onderdeel van het leven is. Het staat dicht bij je. Het heeft me echt gesterkt en de angst voor de dood weggenomen.

Het begrafeniswezen heeft een stoffig, naar imago. Dat beeld past eigenlijk niet meer in deze tijd. Een begrafenis is nu eigenlijk meer een persoonlijke viering. Yarden geeft mensen het gevoel zelf iets te kunnen betekenen tijdens de uitvaart. En als er een jonge kerel tussen zit, vinden de nabestaanden dat alleen maar leuk.

Per week draag ik zo’n twee kisten. We gaan gekleed in een donkerblauw pak en een hoge hoed en verplaatsen kisten van aula’s of kerken naar de begraafplaats. Fysiek zwaar werk, afhankelijk van de zwaarte van de kist en de persoon erin. Maar met vier man is het prima te tillen. Alleen de gouden, scherpe handgrepen zijn een enkele keer het probleem. Het bloed stond mij in de handen. En dan moet je 100 meter je gezicht goed houden.

Een drager is verantwoordelijk en neemt zijn baan erg serieus. Tijd voor dollen is er niet bij. En je moet natuurlijk geen afkeer hebben voor dode mensen. Nabestaanden hebben veel pijn en verdriet. Je moet wel een knop kunnen omzetten. Je moet daarom tegemoetkomen aan wat mensen willen en ze respectvol begeleiden bij ’hun moment’. Maar je moet ook een masker opzetten en je niet te veel aantrekken. De familie is in rouw, ik niet.

Je kunt het niet maken om te laat te komen of om beschonken op je werk te verschijnen. Soms vraag ik op school wel of ik eerder weg mag als ik naar een begrafenis moet. Daar hebben ze gelukkig wel begrip voor. Ze hadden wel anders gereageerd als ik met een scootertje pizza’s zou bezorgen.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden