Bij Ro Theater is Rat een echte rat

Te zien: t/m 3 jan. 's middags en 's avonds in Rotterdamse Schouwburg. Van 1 t/m 25 mei toernee langs 12 theaters.

Albert het paard heeft geen grote rol in 'De wind in de wilgen', de familievoorstelling van het Ro Theater die afgelopen zondag in premiere ging. Maar acteur Hans Leendertse speelt hem zo meesterlijk dat hij alle aandacht naar zich toetrekt als hij blazend en briezend op het toneel staat.

Het klassieke kinderboek van Kenneth Grahame wordt voornamelijk bevolkt door dieren. Vandaar dat de acteurs van het Ro Theater zich moesten verdiepen in dierlijke eigenschappen. Ze riepen de hulp in van bioloog Midas Dekkers en kregen de tip te kiezen: ze konden echte dieren op het toneel zetten of dieren zoals ze alleen in de verbeelding bestaan, zoals Donald Duck en de Paashaas.

De figuren die de acteurs uitbeelden, zijn stuk voor stuk herkenbare dieren geworden. Als Piet Romer zijn wangen met lucht volblaast, is hij een levensechte Pad. Als George van Houts zijn lange staart weer eens bezeert, is hij op en top een Rat. En als Guus Dam gedistingeerd zijn grijs-witte haren naar achteren gooit, is hij onmiskenbaar een Das.

De zachtaardige Mol, de avontuurlijke Rat en de wijze Das ontmoeten elkaar boven en onder de grond. Ze picknicken op het water, mijden de agressieve fretten, hermelijnen en wezels uit het Wilde Woud en proberen de patserige Pad van zijn autogekte te genezen. Hij komt er toch voor in het gevang, maar ontsnapt door een list. Als hij terugkeert, wacht hem een verrassing: zijn landgoed Paddenstein is bezet door het tuig uit het Wilde Woud.

In Nederland is 'De wind in de wilgen' nooit zo populair geworden als in Groot-Brittannie. Daar zijn verschillende boeken, artikelen en zelfs popsongs aan Grahame's vertelling gewijd. Ook de originele illustraties van Ernest Shepard, de schepper van Winnie-the-Pooh, werden beroemd. Het verhaal werd als televisie-serie verfilmd en twee jaar geleden zette het National Theatre in Londen een toneelversie op de planken.

De tekst die Alan Bennett hiervoor maakte is voor het Ro Theater vertaald door Carel Alphenaar. Hij laat egels en konijnen 'dieronvriendelijke opmerkingen' tegen elkaar maken. En uit de bek van de hoofdpersonen weet hij regelmatige mooie uitspraken te toveren zoals: "Mijn vrienden noemen me altijd Ratje. Kun jij dat ook voor elkaar schoppen?"

Knap zijn ook de kostuums waarmee ontwerpster Carly Everaert het verschil aangeeft tussen de dieren aan de rivieroever en de Wilde Wouders. De vriendelijke dieren dragen kleurige menselijke kostuums en de agressievelingen hebben dierlijke, woeste kleren aan.

Met veel fantasie heeft Rieks Swarte ook het decor voor 'De wind in de wilgen' ontworpen. Hij maakte er een kijkdoos van met ondergrondse tunnels, bootjes op de rivier en kampvuurtjes in de nacht. De vondsten zijn zo ingenieus en zo talrijk, dat je af en toe denkt: mag het nu even simpel?

In een typisch Brits herenstuk met pijprokende dieren bij de open haard had regisseur Han Romer terecht geen zin. Hij week af van de oorspronkelijke versie door Esther Scheldwacht Mol te laten spelen. De originele tekst liet hij echter intact. Het dier met het iets te hoge piepstemmetje blijft dus steeds meneer Mol. En dat went maar niet, hoe androgyn ook.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden