Recensie

Bij Opera Spanga blijft voor muziek slechts een bijrol over door cliché op cliché

Sopraan Aylin Sezer maakt indruk, ondanks alle komedie op de bühne. Beeld RV

Opera
La Traviata
Opera Spanga
★☆

Opera Spanga is al meer dan twintig jaar een begrip, met name vanwege de gewaagde regie van artistiek leider Corina van Eijk. Deze zomer neemt ze in haar tent op een Fries weiland Verdi's 'La Traviata' onder handen.

De opera vertelt over de dure prostituee Violetta die de ware liefde ontdekt in Alfredo, maar die af moet zweren omdat zijn vader zich geen hoer in de familie kan permitteren. Op haar sterfbed verzoent zij zich met vader en zoon.

Logisch dus dat de opera grotendeels in een hoerenkast speelt. Maar tijdens de ouverture is Violetta eerst een straathoer die zich door een achter de tent langsrijdende auto laat oppikken. Haar hoofd verdwijnt naar beneden, ze pijpt de bestuurder. En dat is nog maar het voorspel.

Eenmaal in het bordeel gaat het er vrolijk aan toe. De meisjes laten zich met plezier betasten en onder hun jurk kijken, de mannen maken gelijktijdig hitsige heupbewegingen en zetten flessen wijn aan hun mond. Terwijl Alfredo zijn liefde verklaart, worden achter een gordijn alle standjes gedemonstreerd. Op de maat, dat wel.

Tragiek 

Hoewel het publiek steeds iets te lachen heeft, gaat er hier iets grondig mis. Want de clichématige komedie op de bühne past totaal niet bij het dramatische verhaal dat de muziek vertelt. Verdi toont met muzikale middelen wat voor tragiek er achter dat feestgedruis schuilgaat, hoeveel er wordt geleden achter de façade. Daar zien we hier niets van. In Spanga wordt alles wat naar tragiek riekt, met een grap overstemd. De vader die zijn zoon wil troosten, doet lollig met een tas; op het bed waar Violetta ligt te sterven, mogen de mannen een voor een copuleerbewegingen maken. Het zal wel als cynisme bedoeld zijn, maar die eendimensionale blik gaat grondig vervelen.

Het is een wonder dat het de Turks-Nederlandse sopraan Aylin Sezer in deze enscenering lukt om als Violetta zingend en acterend indruk te maken. Vocaal past de rol haar als een handschoen, tijdens haar sterfscène weet ze echt te ontroeren. Ook Juan Carlos Echeverry houdt zich goed staande als de verliefde Alfredo. Marcel van Dieren als vader Germont imponeert met zijn stemgeluid, maar doet nergens een emotioneel appèl op de kijkers.

Dirigent Tjalling Wijnstra leidt de zangers en zijn ruim twintig koppen tellende Filharmonie Noord met vaste hand door de productie. Maar het lukt hem niet de regie te overstemmen. We gaan onaangedaan naar huis.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden