Bij Milaan-Sanremo is het wachten tot het misgaat, de maatregelen ten spijt

Tom Dumoulin, hier in actie in Abu Dhabi eind februari, is na een val in de Tirreno-Adriatico fit genoeg om de gekte van Milaan-Sanremo in te duiken. Beeld BELGA

Met diverse maatregelen tracht de organisatie van wielerklassieker Milaan-Sanremo het aantal valpartijen te beperken. De renners blijven jakkeren.

Milaan-Sanremo, 23 maart 2002Erik Dekker kent een 'angstaanjagend' goed voorjaar. Een week eerder greep hij de hoofdprijs in de Tirreno-Adriatico. Op de UCI-ranking prijkt zijn naam bovenaan. Hij behoort tot het selecte groepje renners dat La Primavera kan winnen.

Met de Cipressa in zicht begint het traditionele gewurm voorin het peloton. De Cipressa is de voorlaatste van vier capo's, de heuvels langs de Ligurische kust richting bad- en finishplaats. Wie hier in een goede positie zit, reduceert zijn kansen om geringeloord te worden in de finale.

Dekker ziet in het gedrang voor zich de Belg Geert van Bondt onderuitgaan. De dan 31-jarige vaandeldrager van het Nederlandse wielrennen kan een val niet meer ontlopen en slaat tegen het asfalt. Niet veel later rijdt Dekker in een ambulance langs diezelfde Italiaanse kust naar het ziekenhuis van Imperia. Een gebroken dijbeen kost hem zijn hele voorjaar.

Opgekropte dadendrang

Milaan-Sanremo, 17 maart 2018. De eerste tweehonderd kilometer verlopen vandaag betrekkelijk sereen. Zo was het vroeger en zo zal het altijd wel blijven. Dat verandert zodra de renners de eerste lentebloesem aan de kust opsnuiven. De aangename voorjaarsmelange werkt als een katalysator van maandenlange opgekropte dadendrang en - natuurlijke - testosteron. Die combinatie is ook dit jaar ongetwijfeld weer goed voor valpartijen, klein en groot. Alle maatregelen om de veiligheid te vergroten ten spijt.

De meest drastische aanpassing van de reglementen dit jaar is de reductie van het aantal renners in de eendaagse wedstrijden. In Milaan staan maar zeven coureurs per ploeg aan de start.  Het peloton mag hoogstens nog 176 renners omvatten. In de Tour, Giro en Vuelta mogen maar acht in plaats van negen coureurs per ploeg starten.

Met de nieuwe regel denkt de UCI het aantal ongevallen terug te dringen. De voorbij jaren nam de discussie over veiligheid van renners en publiek een steeds prominentere plaats in. De dood in 2016 tijdens Gent-Wevelgem van de Belg Antoine Demoitié was de aanzet tot de nieuwe normering. Met de maatregel hopen wedstrijdorganisatoren bovendien dat de koers niet langer wordt gedirigeerd door een paar ploegen.

Al flink wat ongevallen dit jaar

Zoals zo vaak pakt de realiteit anders uit dan gehoopt. De lijst met slachtoffer van ongevallen van 2018 is aanzienlijk. Om dichtbij huis te blijven: Wilco Kelderman brak vorig week zijn sleutelbeen in de Tirreno-Adriatico. De 26-jarige tweede kopman bij Sunweb had uitzicht op de eindzege. Het ging mis in de afdaling.

Een paar dagen eerder zag Sunweb Tom Dumoulin uitvallen na een val in diezelfde koers. De winnaar van de Giro d'Italia van vorig jaar hield een paar schaafwonden en kneuzingen over aan zijn crash. Dumoulin is gelukkig voor zijn ploeg fit genoeg om vandaag aan zijn eerste voorjaarsklassieker te beginnen.

Dergelijk geluk had Wout Poels niet. De klimmer van Team Sky brak in Parijs-Nice net als Kelderman zijn sleutelbeen. Ook Poels staat de komende weken aan de kant. "Ik ging te hard. Er was geen houden meer aan", was zijn veelzeggende verklaring.

Deze klassieker is als een opera

Winnaar van 2009 Mark Cavendish zei ooit dat Milaan-Sanremo als 'een opera is met een aanzwellend crescendo'. Wat de Brit erbij vergat te vermelden, is dat het de muzikanten zijn die het volume bepalen. Als het peloton vanmiddag met zestig kilometer per uur door de twee meter nauwe straten van Imperia jakkert, wordt hun morbide snelheidsdrang vooral gevoed door hun eigen beeld waaraan een opera behoort te voldoen.

In Imperia is het telkens weer wachten op een renner die uit de nauwe straten schiet en de fontein op het stadsplein over het hoofd ziet, grapt de lokale bevolking. Of in de afdaling van de Cipressa, waar ieder jaar overmoedige beroepscoureurs onder de vangrails doorschuiven en in de olijfbomen eindigen. Jan Raas was in 1984 niet de eerste en zeker niet de laatste.

Wie wil winnen, moet risico's nemen, zegt een sportwijsheid. Aan die mantra gaat geen aangescherpt veiligheidsbeleid iets veranderen. Dat kunnen alleen de coureurs.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden