Koers houden

Bij mijn vader moet ik het doen met snippers van vertrouwelijkheid

Beeld Trea van Vliet

Hoe ga je om met een bejaarde vader die psychiatrisch patiënt is en die nog rijk denkt te worden met boten bouwen?

Mijn vaders kamer is een kale jongenskamer. Een bed, een kledingkast, een grote televisie met een stoel ervoor en een stellingkast met daarin cd's, stapels aantekeningen van mijn vaders botenprojecten en flessen cola.

De kamer van iemand die in zijn hoofd leeft.

Ik heb weleens geprobeerd om met planten een beetje sfeer in die kamer te brengen, maar die liet hij keihard verdrogen.

Ik weet zelf eigenlijk niet waarom, maar ik heb hem ook een pluchen knuffelhond gegeven. Mijn vader had ernaar gekeken en had het beest in zijn stellingkast gelegd.

Vandaag, maanden later, vraag ik om te plagen of hij er weleens mee speelt.

'Ja, elke avond,' zegt mijn vader ernstig.

'Echt?' vraag ik.

Geen antwoord.

'Wat speel je dan, pap?'

'Ik ga zo met hem zitten,' zegt hij terwijl hij de hond pakt en ermee op bed gaat zitten.

'En dan?'

'Dan houd ik hem vast en zeg ik tegen hem dat hij erg geduldig met me is.'

Mijn vader aait over het hoofd van de hond.

Ik weet niet of ik nu in de maling word genomen.

'Is hij geduldig met je pap?'

Mijn vader is even stil en zegt dan dat de hond net zo geduldig met hem is als ik dat met hem ben.

Ik weet niet wat ik moet zeggen en ga naast hem op het bed zitten.

We kijken naar de hond.

'Me dunkt dat ik vroeger niet zo geduldig met jullie ben geweest,' zegt mijn vader dan.

Dit is natuurlijk geen nieuws voor mij. Mijn vader was een driftige man, altijd op weg naar rijkdom en grootse zaken en zijn gezin stond hem daarbij maar in de weg.

'Nee,' zeg ik.

We zwijgen weer.

Ik weet dat het gesprek stopt als ik nu doorvraag. Ik moet het doen met snippers van vertrouwelijkheid en moet beslist niet proberen daar meer van te maken.

Dan legt mijn vader de hond opzij en vertelt dat hij de bijlage van een mail van een scheepswerf niet geopend krijgt, en strompelt de kamer uit om zijn iPad uit het rookhok te gaan halen.

Ik blijf op het bed zitten en denk na, niet voor het eerst, over de opvoeding die mijn vader zelf gekregen heeft. Streng en steil, met maar weinig oog voor gevoeligheid en eigenheid. Ik denk dat dat meer schade heeft aangericht dan mijn opa en oma ooit hebben kunnen denken. En dat de boten en de rijkdom waar mijn vader nog altijd zo koortsachtig mee bezig is, staan voor de erkenning die hij nooit gehad heeft en nog altijd zo hard zoekt.

Mijn vader komt weer binnen en vraagt of ik even wil helpen roeren in de iPad.

Ik glimlach, en we buigen ons samen over zijn mailbox.

Trea van Vliet is journalist en schrijfster. Op deze plek schrijft ze over haar vader, die verblijft in een woonvorm voor psychiatrisch patiënten in Zeeland. Lees hier eerdere afleveringen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden