Bij Marjolijn Touw is helemaal niets te voelen cabaret

Tournee t/m februari.

Marjolijn Touw zong drie seizoenen in theatershows van en met Karin Bloemen. In 1993 besloot zij op eigen benen te gaan staan en stelde haar theatersolo 'Hoeren en Heiligen' samen. Of het een goed programma was, weet ik niet. Ze weerde de landelijke pers angstvallig, door die met een kluitje in het riet te sturen. En na één seizoen besloot zij een nieuw programma te maken.

Net als de muzikale theatershows van Karin Bloemen bestaat 'Een boel Touw' uit al dan niet vertaald pop-, chanson- en musicalrepertoire, aangevuld met speciaal voor haar geschreven Nederlandstalige nummers. En ook Touw last haar liedjes aaneen met korte sketches en conférences. Die zijn echter stuk voor stuk zo zwak, dat het soms leek of niet Karin Bloemen, maar Tineke Schouten haar voorbeeld is.

Het probleem is dat Marjolijn Touw afdoende bewijst dat zij een goede zangeres en cabaretière is, maar dat zij (nog?) de kracht en uitstraling ontbeert om daarmee te overtuigen, om haar publiek ook daadwerkelijk te raken. Dat is dan ook het grote verschil met Karin Bloemen, die bovendien over een betere smaak lijkt te beschikken wat haar repertoirekeuze betreft.

Op haar best is Touw met wat steviger nummers, zoals 'Go now' van The Moody Blues en een gewiekste versmelting van twee vermaarde Beatles-liedjes. Maar ronduit zorgelijk wordt het als Touw zich waagt aan breekbaardere wereldnummers. Want daar vertilt zij zich volledig aan. Dat geldt met name voor haar uitvoeringen van 'Zehn Frauen', van Georgette Dee en voor 'Aldonza, de hoer', uit De Man van la Mancha. Zulke liedjes moet je niet zingen, maar 'kerven', zoals Simon Carmiggelt dat noemde. Dee en Dekker doen dat overtuigend, waardoor de rillingen over je rug lopen. Bij Touw voelde ik helemaal niets.

Dat is overigens niet alléén aan haar te wijten, maar ook aan de slappe arrangementen en matte begeleiding van het trio van Peter van Hintum. De hele avond klinkt in dat trio het indringende prachtgeluid van de bandoneon. Marjolijn Touw koos voor dat instrument als eerbetoon aan de tangomuziek van Piazzolla, die zo intens is en die haar enorm ontroert. Maar het is nu juist dat gevoel waarop ik bij Touw tevergeefs heb zitten hopen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden