column

Bij integratie komt de mantel der liefde regelmatig van pas

'Sinds een paar jaar komt mijn Spaanse schoonfamilie af en toe in groten getale bijeen, gewoon omdat dat leuk is.' Beeld Ger Groot

Je hoeft maar een paar dagen uit de running te zijn geweest om weinig meer te kunnen volgen van het Nederlands gekibbel. 

Theo Hiddema, de tweede man van het Forum voor Democratie, pleitte in een radioprogramma voor ‘rasvermenging’, zo lees ik in deze krant. ‘De beste integratie is als al die Marokkanen zich gingen vermengen met Hollandse vrouwtjes,’ zei hij met de pesterige woordkeus waarmee hij anderen graag op de kast lijkt te jagen.

Dat is aardig gelukt. Wie het woord ‘vrouw’ tot een diminutief verbuigt, roept bij voorbaat de hoon van hedendaagse juffrouwen Laps over zich af. En wie zegt dat er terwille van de integratie meer gevreeën moet worden, raakt de gevoelige snaar der vaderlandse preutsheid: heus niet tegen seks, maar wel op voorwaarde van teder voor- en naspel. De wachtwoorden mogen modern klinken, in de geëmancipeerde vanilleseks triomfeert nog altijd Vader Cats.

Je krijgt er van de weeromstuit sympathie door voor Theo Hiddema. Dat culturele integratie pas wérkelijk plaatsvindt wanneer het huwelijksbed daarbij in zicht komt, weten sociologen en antropologen tenslotte al lang. In de vermaledijde jaren zeventig hoorde je het vooral bij politiek links, waartegenover rechts altijd meer een fan van de raszuiverheid is geweest. Terwijl zijn politieke voorman Thierry Baudet waarschuwde voor ‘homeopathische verdunning’, lijkt Hiddema het te houden bij de vaderlandse wijsheid: ‘beter ten halve gekeerd dan ten hele gedwaald.’

Ervaringsdeskundige

Zelf mag ik mij een beetje opwerpen als ervaringsdeskundige. Al sinds decennia deel ik bed, bad, brood en de hele rest van het bestaan met iemand die in mijn schooltijd nog een standaard-allochtoonse zou zijn geweest. Arbeidsmigratie staat niet aan de wieg van mijn huwelijksbed – wel universitaire migratie, waartoe Nederlandse studenten (zo lees ik in diezelfde krant) nog altijd nauwelijks te bewegen zijn. We zijn en blijven, naar ik vrees, een zelfgenoegzame natie: daarmee mag Baudet tevreden zijn.

Hoe doen gemengde gezinnen het?’, twitterde de Volkskrant vorige week naar aanleiding van een fototentoonstelling over huwelijken met partners uit verschillende landen en culturen. ‘Vier net een reünie met mijn gemengde familie’, tweette ik terug, ‘en dat gaat heel goed.’ Sinds een paar jaar komt mijn schoonfamilie af en toe in groten getale bijeen, gewoon omdat dat leuk is. Voltallig is het gezelschap nooit, want het geslacht waaiert uit in vele verre takken met soms forse kinderzegen. Maar een genot is het altijd, want Spanjaarden weten wat vieren, kletsen, schransen en gastvrijheid is.

Niet dat zo’n huwelijk altijd van een leien dakje gaat. Twee van de 24 stellen die fotografe Negin Zendegani voor haar expositie portretteerde zijn inmiddels gescheiden. Tweeëntwintig dus niet, zegt de realist in mij. Pure liefde, wederzijds begrip en elkaar niet te veel corrigeren: dat is wat Zendegani als het geheim van die gelukkige paren lijkt te zien. Eigenlijk hetzelfde dus als bij ‘onverdunde’ Nederlandse huwelijken.

Mantel der liefde

Zo stond ik daar, het afgelopen weekend in Zamora in het noordwesten van Spanje, oergrond van de schoonfamilie om mij heen. Uiterlijk de ‘giri’ die onmiddellijk opvalt, want echt Spaans zal ik er nooit uitzien. Maar merken al die andere mensen op die feestfoto dat nog? Ja en nee, vermoed ik: het ideale recept van de vermenging waar Hiddema voor pleit. Mijn plaats is al sinds jaar en dag in de familie vanzelfsprekend.

Maar soms vergis ik me in woorden, uitdrukkingen, gebaren of vanzelfsprekendheden. En dan zie ik ze denken: ‘ach ja, allochtoon hè’ – en komt de mantel der liefde eraan te pas. Zo gaat dat en zo hoort het. ‘Als het op de kleine schaal van een gezin lukt om samen te leven en verschillen te overbruggen,’ zegt Zendegani, ‘misschien geldt dat dan uiteindelijk ook voor de samenleving.’

Lees ook: Van homeopathische verdunning naar seksuele verdunning
Lees
hier meer columns van Ger Groot.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden