Bij de SGP gebeurt alles gewoon vijftig jaar later

Zo’n twintig jaar geleden was het nog onmogelijk een homoseksueel te benoemen tot commissaris van de koningin in de provincie Zeeland. Dertig jaar geleden waren vrouwen in de politiek in het algemeen een tamelijk schaars artikel en vijftig jaar geleden was deze mensensoort in de zes christelijke partijen die we toen nog hadden zelfs een uiterst zeldzaam verschijnsel. Dat is allemaal anders geworden. Alleen de Staatkundig Gereformeerde Partij (SGP) houdt dapper stand. De vraag is alleen: hoe lang nog? Want in deze partij lijkt ook alles gewoon te gebeuren, alleen vijftig jaar later.

Zelf zou ik nooit op deze oneerbiedige gedachte zijn gekomen (de SGP fundeert haar vrouwenstandpunt immers op de eeuwige waarheid van de Schrift), ware het niet dat de SGP-voorman Bas van der Vlies zaterdag in Trouw zei: „Alles wat met emancipatie te maken heeft, is nergens zo intensief besproken als in de SGP (...) Door druk van buitenaf stagneert het proces juist. Dan zeggen we: dat bepalen we zelf altijd nog wel.” Hiermee wekt hij op zijn minst de indruk dat de Hoge Raad een contraproductief oordeel heeft geveld door de staat te sommeren de SGP te dwingen de kandidatenlijst open te stellen voor vrouwen. We waren leuk op weg, lijkt hij te zeggen, maar hiermee zijn we weer jaren achterop.

Is dat zo? En over welk stagnerend proces heeft Van der Vlies het eigenlijk? Om met dat laatste te beginnen: een jaar of negen geleden heeft de partij het lidmaatschap ook voor vrouwen opengesteld. Dat gebeurde grotendeels onder druk van binnenuit: de SGP-jongeren pikten het niet langer dat hun vrouwen geen lid konden worden van hun club. Die lijn doortrekkend ligt het voor de hand dat ooit ook het passieve kiesrecht geaccepteerd zal worden. Hoewel, erg hard gaat het niet, want tot dusverre zijn nog maar 156 vrouwen lid geworden van de SGP, en voor zover bekend heeft geen van hen de ambitie op op de kandidatenlijst te komen.

Maar goed, dat neemt niet weg dat er ’een proces’ gaande is, zodat we er met een beetje goede wil van uit mogen gaan dat het over minder dan vijftig jaar wel zover is. Bij de laatste raadsverkiezingen werkten in Zoetermeer ChristenUnie en SGP broederlijk samen en was de lijsttrekker een vrouw. Het kan dus wel en het gebeurt ook. De vraag is alleen of we als natie de club ook de tijd gunnen. Die vraag wint aan betekenis waar Kathalijne Buitenweg zegt dat het de Clara Wichmannstichting namens wie zij het proces tegen de SGP geëntameerd heeft, er niet om gaat dat er een vrouw op de SGP-lijst komt te staan. Dat moeten vrouwen vooral zelf weten. Maar als die eersteling zich aandient, dan moet die wel de keus hebben.

Wat een ontroerende bezorgdheid voor die eenling. Je zou bijna geloven dat ze het ook echt meent. De werkelijkheid is dat de SGP grondig ingepeperd moest krijgen dat haar standpunt niet meer door de beugel kan. Dat kon het vroeger strikt genomen ook niet. Maar door de jaren heen was de natie alleszins bereid het te gedogen, als folklore die vanzelf zou verdwijnen. Inmiddels heeft zich een nieuwe godsdienst aangediend, waarvan nog maar de vraag is of daar alles ook gewoon vijftig jaar later gebeurt. Die godsdienst heeft de natie het onbehaaglijke gevoel bezorgd dat we juist vijftig jaar terug moeten in de tijd. Of dat ook zo uitpakt, valt nog te bezien. Ik betwijfel het. Ondertussen is het voor de SGP te laat.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden