bij de marine wil ze zijn/thuismoederen

Had u ook bij de marine gewild, en wat vindt u van vrouwendienstplicht, vroegen we u bij de portretten van jonge marinevrouwen. Elders in Tijd vertelden moeders waarom ze met werken stopten toen de kinderen kwamen. Een selectie uit uw reacties.

Marva in spe

Augustus 1964. In juli van dat jaar slaagde ik voor mijn mulo-examen. Wonend in Den Helder, een vader en broer bij de marine, leek de Marva mij wel wat. Helaas moest je 18 jaar zijn, maar als je mulo had mocht je een jaar eerder. Ik was van september en nog maar 16. Toch kreeg ik een oproep voor de keuring. Eerst naar Den Haag waar de psychologische keuring plaatsvond. Het was allemaal heel spannend. De volgende dag gingen wij, marva's in spe, met de bus naar Hilversum, waar de medische keuring was. Ik was zo groen als gras. Dat bleek ook wel toen de uitslag van de keuring kwam. Medisch te jong. Dat is het enige wat ik heb onthouden. Het jaar daarop werd ik alsnog uitgenodigd, maar omdat ik inmiddels een vriendje bij de marine had, had ik daar toen helemaal geen zin meer in.

Annemarie Voorbraak-Jansen, Schagen

Jammer dat ik burger bleef

Militaire dienst werd veelal gezien als een verspild jaar, maar stiekem vond ik het wel jammer dat de opkomstplicht werd opgeschort tijdens mijn studie. Van het KIM wist ik destijds het bestaan niet, en dus ben ik altijd burger gebleven. Achteraf erg jammer. Ten eerste omdat ik waardevolle operationele kennis mis, nu ik in de defensie-industrie terecht ben gekomen. Ook omdat ik daarmee de reizen en het opdoen van bijzondere ervaringen en vaardigheden ben misgelopen, evenals een waardevolle karaktervorming. Maar vooral omdat ik mensen zie die, los van het grote avontuur in hun werk, heel bewust bereid zijn te strijden - zelfs tot de dood - om het waardevolle van onze samenleving te beschermen.

Eenmaal mocht ik het hijsen van de vlag aan boord meemaken. Een kippevelmoment, dat je doet beseffen dat je deel uitmaakt van iets wat groter en belangrijker is dan jezelf.

Simon Bruins Slot, Enschede

Laat maar, die dienstplicht

Zes aankomende marineofficieren in het artikel 'Bij de marine wil ze zijn' zien een algemene, ook voor vrouwen geldende, dienstplicht wel zitten. Zij wel - ze hebben vrijwillig gekozen, grotendeels hun functie kunnen kiezen en zien een mooi salaris tegemoet. Ze kennen de dienstplicht alleen uit overlevering. Dienstplicht laat geen keuze, je moet afwachten waar je terechtkomt. Niet alle dienstplichtigen uit één lichting worden opgeroepen.

Wie opgeroepen wordt, ondervindt willekeur wat betreft zijn/haar functie, een schamele beloning, soms merkwaardige arbeidstijden en, in voorkomend geval, een archaïsch tuchtrecht. De anderen werken of studeren door, de bofkonten. Dienstplicht afschaffen, goede salarissen voor professionals en de krijgsmacht draait als een tierelier.

Jan Stoof, Geervliet, oud-lid van het dagelijks bestuur van de VVDM (Vereniging van dienstplichtigen)

Ik doe wie ik ben

Ik ben 41 en voor het eerst in mijn leven vind ik mijn werk echt leuk. Het is goed dat ik twee keer mijn baan verloor tijdens mijn zwangerschappen. Dat gaf me de zet die ik nodig had om (parttime) te freelancen. Dat combineert perfect met het moederschap. Als een van de jongens ziek is, hoef ik geen toestemming te vragen aan mijn baas. Geen gedoe tijdens schoolvakanties. Ik heb een werkplek thuis om voor klanten te schrijven, organiseer bijeenkomsten met creatieve freelancers en barst van nieuwe ideeën. Ik doe wie ik ben. Maar het is ook wennen om voor het eerst zo'n hoofd en agenda vol ideeën, projecten en leuke opdrachten te hebben. Moet ik er niet méér zijn voor mijn kinderen?

Sabine Schippers, Amsterdam

Volop aandacht voor elkaar

Mijn zoons zijn 40 en 37 jaar. Toen de eerste in 1975 was geboren, vroeg ik na de geboorte mijn ontslag als kleuterleidster aan. Er waren geen parttime banen en geen kinderopvang op het platteland waar ik werkte. Het was een heerlijke periode, volop aandacht en tijd voor elkaar.

Een jaar peuterleidster zijn bracht me even terug in het arbeidsproces. Na de geboorte van de tweede zoon en een verhuizing volgden jaren van vrijwilligerswerk. Toen de kinderen wat groter werden, begon ik weer in te vallen, wat resulteerde in een vaste baan voor 32 uur. Ik kan terugkijken op een waardevolle tijd, zowel als thuisblijfmoeder en als leerkracht basisonderwijs.

Bertha van Dam, Stadskanaal

En vrouwen met een rotbaan?

In de media wordt er altijd van uitgegaan dat vrouwen die werken een interessante, afwisselende topbaan hebben. Het overgrote deel van de vrouwen die ik ken, werkt in een winkel, supermarkt of achter een bureau. Ik hoor vaak: 'gelukkig, bijna weekend' of: 'ben zo moe, ik meld me ziek'. Mijn beeld van werkende vrouwen is dat maar een klein aantal die leuke, boeiende baan heeft. Ik heb hier nog nooit een artikel over gelezen. Ik heb zelf twintig jaar fulltime gewerkt en wil nu graag weer aan de slag, maar dan wel in een functie die uitdagend is.

Anneke de Jong, barendrecht

En de vaders?

Ik ben een moeder van een dochter (4) en een zoon (2) en kan elk moment bevallen van ons derde kind. Ik doe projecten voor een stichting, en werk 32 uur per week. Mijn partner, zzp'er, werkt 36 uur. In een artikel over (niet-) werkende moeders vind ik dat de rol van de vader benoemd moet worden. Een gelijke taakverdeling is cruciaal voor een vrouw om werk en kinderen te combineren. En het maakt de beslissing om vaker, of helemaal, thuis te zijn een echt vrije keuze en niet een ingegeven door stress en vermoeidheid.

Maartje Breeman, Den Haag

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden