Klein verslag

Bij de glasbak welt iets lustvols op

Glasbak in Haarlem. Beeld ANP XTRA

Een collega stuurde een tweeregelige mail. 'Ha Wim, deze week jubileert de glasbak. Om de een of andere manier moest ik bij dit gegeven aan jou denken. Hartelijke groeten, Emiel.'

Ik liet de mail van Emiel Hakkenes even op me inwerken. Ik ken de collega niet heel goed, dat wil zeggen niet van nabij. In zijn journalistieke werk is hij conscientieus en precies. En hij schreef twee boeken. In het ene onderzoekt hij zijn protestantse wortels, in het andere beschrijft hij de verdwijning van de Zuiderzee.

Mooie, historische onderwerpen.

Ongetwijfeld kent Emiel Hakkenes ook mijn werk, dat eigenlijk alleen maar uit Kleine Verslagen bestaat. Dat voerde weliswaar tot twee bundelingen - de één een bloemlezing, de ander de samenvoeging van verslagen gewijd aan het proces tegen de oorlogsmisdadiger Demjanjuk - maar in de kern bleven het Kleine Verslagen. Ik heb ze zelf ook wel eens verslagen van het kleine genoemd, nu ja, dat proces was een geval apart. Dat was heel groot.

En nu dit.

Beeld boevink

Een jubileum van de glasbak.

Ik denk niet dat Emiel in mij de man ziet die gehuld in badjas en slippers zijn lege wijnflessen in een uitscheurende vuilniszak naar de glasbak sleept, zoals aan lager wal geraakte zangeressen dat schenen te doen.

Maar het is waar, ook ik bezoek de glasbak, en erg glorieus is dat nooit, vooral sinds ik daarvoor een shopper gebruik. Een man met een shopper - dan is ergens van binnen iets opgegeven. En de schijn. Vanachter woonkamerramen word ik nagekeken. Dat voel ik. Ik voel ook het hoofdschudden.

Met je afval rondlopen, dat is toch al een kleine vernedering. En eigenlijk is het onbegrijpelijk dat wij, mondige burgers, ons dit door de staat aan laten doen. Kijk me gaan, de sul, met mijn zakje restvuil en zie eens hoe ik dat bespottelijke pasje vergeefs tegen de container houd, want die is vol en de trommel weigert open te gaan. Kijk, daar ga ik weer, terug met zijn zakje, onverrichterzake. De loser. Staat de buurvrouw daar achter het raam te grinniken?

Ik wil het hier wel uitgillen: zorg verdorie voor geavanceerde afvalscheidingsfabrieken en laat de brave mensen thuis toch niet zo aanmodderen met hun zakjes en bakjes voor plastic en blik, voor papier en de rest en voor etensresten die gisten en meuren onder je aanrecht.

Is bij het glas dat scheiden begonnen, veertig jaar geleden? Oud glas waarvan betrekkelijk eenvoudig weer nieuw glas kan worden gemaakt? Naar het schijnt wordt intussen bijna negentig procent van het Nederlandse glas gerecycled. De glasbak is een doorslaand succes gebleken.

Ik kan hier die gangen van schaamte wel beklagen, maar eenmaal bij de glasbak welt er ook iets lustvols op. Er is dat moment waarop je een fles met meer kracht dan nodig door die ronde opening werpt met dat geluid van brekend glas als rinkelende beloning. Niet dat die altijd volgt, de moderne glasbak is van binnen met dempend rubber bekleed, maar als er al een bodem van flessen in ligt....

Zou Emiel dat in mij hebben gezien, die verbinding met dat brekend glas? De Jeugd van Tegenwoordig maakte er zelfs een liedje van. Ik denk eerder aan Nick Lowe: I love the sound of breaking glass. I need the noises of destruction.

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen. Lees hier meer afleveringen van zijn Klein Verslag.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden