Bij Boonstra wint trots van teleurstelling

Laatbloeister wint tiende titel en wil inspiratiebron zijn voor wegatleten

Blijmoedig gaat atlete Miranda Boonstra voort met waarin ze de afgelopen tien jaar goed is geworden: het winnen van Nederlandse titels. Gisteren in het centrum van Utrecht was die op de 10 kilometer haar tiende. Over twee weken hoopt ze in Eindhoven op haar primeur op de marathon.

Voor omkijken in wrok over het haar 'onthouden' startbewijs voor de olympische marathon, heeft ze geen tijd. "Je kunt blijven sippen, maar dat werkt bij niemand. Ik heb geen tien jaar meer, ik wil er alles uithalen wat er nog in zit. Op mijn veertigste, ja. Ik ben fulltime atleet, ik wil er volop van genieten. Werken kan ik mijn hele leven nog", zegt ze ironisch.

Dat laatste zou straks (nog even) moeten gebeuren in de bewegingswetenschappen, waarin ze twee jaar geleden tot doctor promoveerde. Voorts wil ze met haar sportieve prestaties, en mogelijk als lid van de atletencommissie aan de vergadertafel, haar opvolgers inspireren.

Het is mooi zoals sommige sporters spotten met geijkte wetten. Boonstra is een laatbloeier, heeft niet het talent om zich bij de wereldtop te scharen, maar geniet met volle teugen van wat ze binnen haar beperkingen bereikt.

In haar jeugd was ze turnster. Als negentienjarige bekeerde Boonstra zich tot de atletiek, waarin ze lang zoekende was naar wat het beste bij haar paste. Niets eigenlijk. Op de vijf en tien kilometer kon ze zich niet in het hevige Afrikaanse geweld mengen; de steeple beheerste ze technisch niet en voor de marathon moet ze haar fraaie looptechniek opofferen.

Halverwege 2000 koos Boonstra voor de voor vrouwen nieuwe, nog onderontwikkelde 3000 meter steeplechase. Eigenlijk begon ze toen pas serieus te trainen. Ze moest wel op deze moordende discipline waarop ze leerde doodgaan. Een gevoel dat ze op de marathon nog niet zegt te hebben gehad.

Ondanks haar turnverleden kon Boonstra nauwelijks over die vermaledijde balken en door de waterbak komen. Waar ze die hindernissen moest aanvallen, dribbelde ze als een weigerend paard en blesseerde zich daardoor meermalen. "Kennelijk", concludeerde ze eens, "werken mijn hersens anders". Toch bereikte ze op doorzettingsvermogen een EK-finale en was ze deelneemster aan een WK. Maar ook op deze discipline bleef ze op enkele seconden van de olympische limiet hangen.

Achteraf gezien had ze eerder moeten overstappen naar de marathon, waarop ze in 2010 debuteerde. Ze geeft toe dat die klassieke afstand haar beter ligt dan de steeple. Al loopt ze die ook met een zekere spijt. "Ik vind het verschrikkelijk als ik mezelf zie lopen. Wat erg, echt zo'n marathonpasje. Sorry, ik voel mezelf nog steeds stiekem een beetje baanatleet. Ik doe niets meer met mijn benen, ik schuif ze een beetje onder mijn lichaam door. Inderdaad, ideaal voor de marathon. Maar het liefst zou ik die in een hele mooie pas willen lopen."

Vorig jaar baarde Boonstra daarop voor Nederlandse begrippen opzien in Berlijn, waar ze in een sterk veld tiende werd, slechts twee plaatsen verwijderd van olympische kwalificatie. Dit voorjaar bleef ze in Rotterdam acht seconden verwijderd van de olympische limiet. NOC-NSF was onvermurwbaar en ook bij de rechter kon ze geen startbewijs afdwingen. "Ten tijde van die rechtszaak had ik niet zo'n zin meer in lopen. Ik ben zelfs even bang geweest dat ik me nog moeilijk kon motiveren. Maar dat was weg toen ik met de voorbereiding voor Eindhoven was begonnen. Het slijt snel. Ik ben in Londen geweest, heb er de marathon gezien. Het was een dubbel gevoel, maar vooral heel gaaf. Ik ben sportliefhebber, ik kende er veel mensen en de sfeer was geweldig."

"Ik was daar toeschouwer, ik had niet meer het idee dat ik daar had moeten lopen. Het idee dat ik met mijn eigen benen 2.27.32 heb gelopen, geeft me veel voldoening. De trots op mijn tijd is groter dan de teleurstelling over de gemiste limiet."

Trots is ze ook op haar Nederlands record (9.38,40) van 2009 op de steeplechase. "Mensen in Nederland hebben niets met de steeple. Die tijd kunnen ze niet plaatsen, maar die is echt supergoed. Ik heb een geweldige carrière gehad, ik had dit voor geen goud willen missen. Daarom ben ik het er niet mee eens dat ik te laat zou zijn overgestapt naar de marathon. Ik had nooit kunnen bevroeden dat ik daarop zo snel zou zijn."

Boonstra wil zo lang mogelijk fulltime doorlopen, met mogelijke starts op de WK en EK. Ze wil daarmee een inspiratiebron zijn voor de Nederlandse wegatletiek, die internationaal niets meer voorstelt. Daarom heeft ze gesolliciteerd voor de vacature in de atletencommissie van de atletiekunie.

"Daarin zit al anderhalf jaar geen vertegenwoordiger uit de wegatletiek. Ik wil opkomen voor de belangen van de wegatleten. Die rechtszaak voor die limiet heb ik niet alleen voor mezelf gevoerd, ik wilde ook voor anderen mijn standpunt duidelijk maken. Ik vind het belangrijk dat de atletiek naar een hoger niveau wordt getild. Daarom moet de situatie voor lopers na mij verbeteren."

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden