null Beeld
Beeld

ColumnEphimenco

Bij 50Plus kan alleen een ultrastrenge lockdown ons nog wat lucht verschaffen

Het was zondag en ik keek naar het tv-programma ‘Buitenhof’. Het scherm spatte bijna uiteen van de pathetiek nadat Geert Dales was verschenen. De voorzitter van 50Plus, die zijn ouderenpartij zelf als eentje van ‘ruziënde bejaarden’ typeerde, maakte niet alleen zijn aftreden bekend, maar liet ons ook meanderen in de kronkels van zijn zieleroerselen. Nu was hij nog fit genoeg om het moddergevecht met partijgenoten te beëindigen, maar een paar jaar geleden was het wel anders geweest, vertrouwde hij ons toe. Hij kampte met een heel zware depressie. Gelukkig was er zijn echtgenoot om hem hier uit te halen. Weer vrolijk geworden, beloofde hij manlief om opnieuw ‘het zonnetje in huis te worden’. Maar ja, met dat voorzitterschap kwam daar al heel snel de klad in: “Daarna is het nooit meer leuk geworden”.

Het politieke verhaal is natuurlijk veel ingewikkelder: tegenwerkingen, bedreigingen, digitale stemmen die niet worden aanvaard, poging tot inbraak in een smartphone, anonieme brief aan partner. Maar dat Dales uiteindelijk zijn voorzitterschap neerlegde, kwam doordat hij de belofte aan zijn echtgenoot om weer het zonnetje in huis te zijn niet kon waarmaken. Dan maar wegwezen! Ik geloofde mijn oren niet en in mijn hoofd gonsde een citaat van de Franse filosoof Michel de Montaigne (1533-1592): ‘Laat ons oppassen dat de ouderdom ons niet meer rimpels in de geest brengt dan op het gelaat’.

Rancuneuze bejaarden

Vele anderen werden met mij teruggeworpen naar het jaar 1994, toen het Algemeen Ouderen Verbond (AOV) in één klap met zes zetels in de Tweede Kamer kwam. Na vier maanden ruzie ontstond de eerste splitsing en daarna werd het een permanent moddergevecht onderling. Ik was toen nog vrij jong en schreef een vileine column die nu de krant misschien tientallen abonnees zou kosten. Ik typeerde ouderdom als een ziekte waartegen geen serum, vaccin of voorbehoedsattribuut was opgewassen, maar die malloten wel in de gelegenheid stelde om hun ziekte tot politieke partij te verheffen. Nu, wijzer en grijzer, ben ik voorzichtiger: ‘Als men jong is, moet men de wijsheid bestuderen, als men oud is, moet men haar in de praktijk brengen’ (Jean-Jacques Rousseau, (1712-1778).

Maar wijsheid is bij al die rancuneuze bejaarden van 50Plus ver te zoeken, zij die niets beter hebben te doen dan op elkaars mobieltjes in te breken. Alsof die krasse knarren van 50Plus bereid zouden zijn tot aan de toegangspoorten van de ic's tegen elkaar te blijven procederen. Beseffen die mensen niet dat ze zich juist in deze tijden van onrust, dood en verderf voorbeeldig zouden moeten gedragen? Dat we iets anders aan ons hoofd zouden moeten hebben dan toeschouwers te zijn van hun vulgaire worstelingen en plein public? Een aantal maanden terug werden ouderen door jongeren voor egocentrische en domme ‘boomers’ uitgemaakt en nu is het Covid-19 dat bij voorkeur in de rollatorpopulatie toeslaat. Bij 50Plus kan alleen een ultrastrenge lockdown of een permanente quarantaine voor bestuur en fractie ons nog wat lucht verschaffen.

Drie keer per week werpt columnist Sylvain Ephimenco zijn blik op de actualiteit. Lees zijn columns hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden