Bij 3-0 klinkt hatelijk applaus voor Brazilië

CHE CHOUEN - Een minuut voor het einde van de eerste helft loopt het cafe in dit Don Quichotte-achtige Moorse stadje in het noorden van Marokko leeg. Ontgoocheling over de 2-0 achterstand van het Marokkaanse elftal tegen de Brazilianen lijkt de oorzaak.

Maar de echte verklaring is te vinden in de Moskee tegenover het café, waar juist nú het avondgebed begint. Het ritueel duurt even lang als de bedroefde analyses in de pauze op de tv over het ongelukkge verloop van de match van de eeuw van de 'Leeuwen van de Atlas'. Want zo noemen ze hier het Marokaanse elftal.

De scheiding tussen de mannen- en de vrouwenwereld komt uitdrukkelijk naar voren tijdens deze nationale gebeurtenis van een volk, waarvan een groot deel - half of helemaal werkloos - droomt van emigratie, en een kleiner deel schatrijk wordt van de hennepteelt. De groene velden, hier in het noordelijke Rif-gebergte, die de grondstof leveren voor de Marokaanse hasjiesj, zijn groter dan ooit tevoren. God heeft het goed laten regenen dit jaar en de autoriteiten doen een oogje dicht, vandaar. De talrijke politiecontroles langs de weg lijken eerder bedoeld om de hennep te beschermen dan om de handel te bestrijden.

Terwijl de mannen alle stoelen op de terrassen en in de café's bezet houden, lijkt de nationale gekte de vrouwen minder te beroeren. Ze blijven op straat flaneren, of ze zitten buiten in groepjes bijeen. Vrouwelijke voetballiefhebbers moeten het hebben van de tv thuis. Maar de vrouwen op straat houden niet van voetbal. Ze willen overal over praten, behalve over het wereldkampioenschap.

Trossen tv-kijkende kinderen versperren de weg. Een kapper blijft ijverig doorknippen, één oog op het kapsel, het andere op de tv. Bij 2-0 laat hij verbijsterd zijn schaar op de grond vallen. Straathandelaren venten hun waar in het café. Eén van hen heft bij een gevaarlijke situatie voor het Marokaanse doel de handen ten hemel, hij prevelt een gebed.

Tot 2-0 houdt de solidariteit met de nationale elf stand, maar bij 3-0 klinkt er een hatelijk applaus voor Brazilië. De droom is voorbij, vergeten zijn de jubelende krantenkoppen over de 'Marokaanse Zon' die de 'Noorse IJsberg' deed smelten. Te laat drong het besef door dat de geroutineerde Zuid-Amerikanen hun onervaren tegenstanders het graf in prezen.

Che Chouen kan weer overgaan tot de orde van de dag. Die bestaat uit de komende overtocht van een kleine 2 miljoen Marokkanen uit Europa, die in hun vaderland vakantie komen houden. Ze heten hier 'gasflessen', want net als die apparaten worden ze tijdens hun verblijf hier tot de laatste cent leeggezogen. Het vakantiecircus begint in juli. Nederlandse en Belgische auto's beheersen dan hier, in het noorden van Marokko, de wegen.

In september volgt een andere grote gebeurtenis, de oogst van de hennep. De dorpen in het noordoosten, waar veel Nederlandse Marokanen vandaan komen, liggen net buiten het hennepgebied. Familieleden die daar achtergebleven zijn, verdienen een armzalige stuiver aan kleine binnenlandse koeriersdiensten van hasjiesj en blijven even arm als altijd. Ze hopen op geld dat onregelmatig vanuit Europa wordt overgemaakt. De kasten van huizen, die Nederlandse Marokkanen en andere emigranten hier hebben gebouwd dragen weinig bij aan de economie, want ze staan driekwart van het jaar leeg.

De jeugd keert het eerst terug tot de orde van de dag: buiten rondhangen en straatvoetballen tot de zeer late uren. Net zoals Marokaanse jongeren dat doen in de Haagse schilderswijk.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden