Biggles blues

Jongens willen held worden en meisjes prinses. Althans, zo was het in mijn jeugd en als ik zo de Sinterklaasboodschappen op tv zie is deze ongeëmancipeerde toestand nog intact. Ik had in mijn jeugd de keuze tussen Winnetou (en desnoods Arendsoog) en Biggles. Het werd Biggles, om een of andere reden kreeg het cowboy- en indianenbestaan nooit vat op mij, ook later niet. Biggles was, net als zijn schepper W.E. Johns, vliegenier, een ouwe rot uit de Eerste Wereldoorlog die nog in Fokker driedekkers had gevlogen. In tijden van vrede en voorspoed knapte hij allerhande ijzingwekkende vliegklusjes op, want van onheldhaftige burgerluchtvaart kon natuurlijk geen sprake zijn. Ik verslond ze allemaal, een stuk of tachtig deeltjes, en bewaarde ze zorgvuldig op mijn Tomado boekenrekje.

Of ik ook werkelijk vliegenier dacht te worden, kan ik me niet goed meer herinneren. Ik vrees dat ik de avonturen van Biggles ook enigszins in het geweer bracht tegen mijn ouders, die een loopbaan als dominee of dokter voor mij in gedachten hadden. Toen ik rond mijn achtste een bril kreeg voorgeschreven begreep ik wel dat de cockpit te hoog gegrepen was. Vliegenier ben ik inderdaad nooit geworden, maar wel verzamelaar.

De avonturen van Biggles, of ze nu op klassiek oorlogsterrein of in het Verre Oosten dan wel Zuid-Amerika plaatsvonden, behoefden een klein gezelschapje vrienden en vijanden die telkens met of tegen hem vochten: aan de goede kant Algy en Bertie, aan de foute kant natuurlijk een Duitser, Von Stalhein. Het is goed dat de wereld eenvoudig in elkaar zit, juist als het om heldendom gaat.

Het is hier onmogelijk om ook maar een kleine impressie te geven van wat Biggles allemaal meemaakt in die tachtig delen; onvoorstelbare hoeveelheden vliegtuigen haalt-ie neer, hij rolt complotten op, ontmaskert geheime genootschappen. Laat me volstaan met de samenvatting van 'Biggles en de verborgen schat', dat ik voor me heb liggen: 'Een onherbergzame streek met woeste, rotsachtige bergketens, afschrikwekkende ijsmassa's en onheilspellende afgronden, dat is het toneel van de strijd die Biggles in dit avontuur voert om de verborgen oorlogsbuit van de vijand'. Enzovoort en zo verder. Toen ergens in mijn puberteit de ernstige en sombere hogere literatuur haar opwachting kwam maken en ik jongensboeken kinderachtig ging vinden, gaven mijn ouders mijn Biggles-boeken weg aan een astmatisch neefje, dat nog minder dan ik kans maakte ooit achter de stuurknuppel te belanden. Vijfenveertig jaar lang leefde ik zonder Biggles, zoals de held zelf zonder vrouwen leefde. Dit weekend gaf mijn oom, de vader van dat neefje, mij op een familiefeestje een fikse doos. Toen ik hem openmaakte bleek hij mijn verkwanselde Bigglesverzameling te bevatten.

Het voelde als de thuiskomst van de verloren zoon. Ik ga ze allemaal herlezen, van begin tot eind: 'Zacht fluitend betrad Biggles de zitkamer van zijn flat in Mount Street, maar hij hield eensklaps op toen hij naar de brieven greep die naast zijn bord lagen'. Het avontuur kan beginnen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden