bewust kinderloos en mannenmode

We vroegen uw reacties op de verhalen over vrouwen die bewust geen kinderen willen en de kledingkeuzes van de Nederlandse man. Een selectie:

Niet zielig

Als zestiger ben ik heel dankbaar dat ik in een tijd leef waarin we zelf kunnen bepalen of je kinderen wilt krijgen. Van mijn beide grootouderechtparen weet ik dat zij maar twee kinderen wilden; beide stellen kregen een derde kind, 'ongelukjes' zoals dit zo ongelukkig heet, beide met liefde grootgebracht. Op mijn 17de wist ik eigenlijk al dat ik geen kinderen wilde; ik ben wel meer dan 30 jaar beroepshalve met pubers omgegaan. Heerlijk. Soms merk ik dat familie/vrienden het 'zielig' voor mij vinden dat ik kinderloos ben. Ik ga er maar niet meer op in.

Elsa E. van Gelderen, Rotterdam

undefined

Ongemakkelijke vraag

Sinds ik de dertig ben gepasseerd, wordt mij als vrouw geregeld de vraag gesteld waarom ik geen kinderen heb en hoe mijn partner daarover denkt. Vaak gaat het om seksegenoten die net als ik een prima opleiding hebben genoten. In privékring kan ik me deze persoonlijke vraag nog voorstellen, maar in een zakelijke setting geeft mij dit een nogal ongemakkelijk gevoel. De man met wie ik al jaren gelukkig samen ben, heeft die vraag nog nooit hoeven beantwoorden.

V. Stoffels, Den Haag

undefined

Geen echte vrouw

Inmiddels (ik ben nu 56) krijg ik al jaren geen commentaar meer op mijn (zeer) bewuste keuze geen kinderen te krijgen, maar vroeger was dat wel anders. Enkele commentaren die ik heb mogen aanhoren: "Als je geen kinderen wilt, ben je egoïstisch", "Je zult later eenzaam worden" en: "Als je geen kinderen wilt, ben je geen echte vrouw." Overigens heb ik nooit spijt gekregen van mijn beslissing om kinderloos te blijven.

Hetty Kersten-Kluit, Bergen op Zoom

undefined

Lief poppetje

Ik ben erg blij dat vrouwen die kinderen niet zien zitten kinderloos blijven. Er zijn genoeg ongelukkige kinderen van carrièremoeders. Maar ook ongelukkige carrièremoeders met kinderen. En een kind krijgen om ook zo'n lief poppetje te hebben, is geen gezonde denkwijze. Ik zelf heb heel veel werk gehad met vier kinderen van wie er twee veel ziek waren. Maar gelukkig was ik heel dol op hen en kon ik het goed aan. Maar ik vind dat een kind ook rechten heeft, namelijk: gewenst zijn!

M.L. Cuijpers, Nijmegen

undefined

Kunstmoeder

Op mijn 25ste heb ik mij, gehuwd met een oudere man met twee prachtige dochters, laten steriliseren. Een kinderwens heb ik nooit gehad en van mijn beslissing destijds kreeg ik nooit spijt. In reacties en blikken ervaar ik de veroordeling: als kinderloze vrouw vindt men mij egocentrisch en liefdeloos. Kun je dan alleen maar houden van zelfgebaarde kinderen? Misschien wel juist omdat ik zelf geen kinderen had, heb ik er voor veel kinderen kunnen zijn. Kunstmoeder, tante, stiefoma, geef het beestje een naam, maar iedereen noemt me gewoon bij de mijne.

Lin (volledige naam bekend bij redactie)

undefined

Geen verantwoording

Het nadenken over de invulling van je eigen leven moet volgens mij voorafgaan aan de vraag: vinden wij het op de wereld zetten van nieuw leven (dat er nog niet is) passen in ons eigen leven dat er wel is. Het antwoord hoef je vervolgens niet te verantwoorden.

G.J. Vlutters, Vinkeveen

undefined

Hij warm, zij koud

Over mannen en hun kleren (Tijd, 12 november) het volgende: colbertjasjes draag ik heel weinig, omdat ik veel fiets of het openbaar vervoer gebruik. Dan is een jasje met overjas veel te warm, en binnenshuis is het altijd 20 graden. Het valt mij op dat heren zich over het algemeen veel warmer kleden als ze er mooi uit moeten zien - een driedelig pak - terwijl vrouwen dan juist zo weinig mogelijk aanhebben: een diepe decolleté, korte mouwtjes enzovoort. Terwijl de temperatuur voor beiden dan niet geschikt is. Zij krijgt het koud, en hij heeft het dus altijd te warm.

Dick Sybenga, Gieten

undefined

Stevige stappers

Als mannelijke 50plus-docent voor mbo-klassen met bijna uitsluitend jongens maakt het vaak niet zoveel uit hoe je gekleed gaat. Oog voor detail is er misschien wel, maar het wordt zelden geuit. Een paar jaar geleden kwam ik met nieuwe kledij in de klas en de enige twee meiden in de klas reageerden erg positief: "Nieuwe kleren? Mooi! Alleen die schoenen, meneer, die kunnen echt niet!" Mijn stevige stappers van het type Ecco/Mephisto werden ongenadig afgekeurd. Diezelfde avond heb ik mij een paar blauwe suède schoenen aangeschaft, die de volgende dag veel lof oogstten. Ik let nu veel meer op mijn schoenen. Ik ben die twee leerlingen nog steeds dankbaar voor hun eerlijke ongevraagde kledingadvies.

Bert van de Pol, Almelo

undefined

Pico bello

Toen ik het interview met stijladviseur Arno Kantelberg las, moest ik meteen aan mijn jongste zoon denken. Hij gaat altijd pico bello gekleed naar zijn werk. Goed gestreken overhemd van mooie snit, de mouwen gesloten met manchetknopen, keurige vouw in de pantalon, bruine brogues of zwarte Van Liers aan de voeten, en als persoonlijk tintje altijd een paar sokken in felle kleuren. Onlangs is de garderobe met een wollen overjas uitgebreid, en staat er een leren laptoptas op zijn verlanglijstje voor als hij 27 wordt. En dan te bedenken dat het maar enkele jaren geleden is dat de legerbroek met Nikes favoriet waren. Deze 'modische' ontwikkeling had ik niet voorzien, maar is erg leuk.

G. van Hout, Amstelveen

undefined

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden