Bewijs van goed gedrag moet lastige vragen voorkomen

Het dopingprobleem is zo ver doorgeslagen, dat controles vanuit een nieuw perspectief worden uitgevoerd. In de Verenigde Staten is een programma opgezet dat ’onschuld’ aantoont, waar traditionele dopingjagers zich vooral bezighouden met het aantonen van schuld.

Rob Velthuis

Meedoen is vrijwillig, en het schijnt naast het ongemak van extra controles een lieve cent te kosten. Maar dan heb je ook wat: een bewijs van goed gedrag. Dat kan in stelling worden gebracht tegen vervelende vragen over succesvol zijn, en vooral de achtergronden daarvan.

Hoe dat gaat, was tijdens de EK zwemmen in Eindhoven te volgen. De Fransman Alain Bernard vocht zich met armen als een bodybuilder naar wereldrecords op de 50 en 100 meter vrije slag, en moest zich niet alleen urinerend, maar ook verbaal verantwoorden.

De Amerikaanse sprintster Carmelita Jeter (derde op de WK op de 100 meter) verwoordde dit proces als volgt: „Het dreigt zo ver te komen dat je niet meer goed wilt lopen. Want zodra je goed loopt wordt je ’Oh, jij bent vuil’ voor de voeten geworpen. Dat verdrijft het plezier dat je op dat moment zou moeten voelen.”

Met de Olympische Spelen in zicht, is er de Amerikaanse atletiekfederatie alles aan gelegen het zwaar beschadigde blazoen op te poetsen. Dat zal niet meevallen. De atletiek in de VS staat namelijk al jaren in de schijnwerpers vanwege het Balco-schandaal. Als uitvloeisel daarvan zit veelvoudig olympisch kampioene (of eigenlijk niet meer) Marion Jones als gevangene 84868/054 achter de tralies.

Het omvangrijke proces wordt op 19 mei vervolgd als haar trainer Trevor Graham voor de rechter staat. Hij ontmoet er een vervelende getuige, voormalig discuswerper Angel Guillermo Heredia, die twaalf topatleten (samen goed voor 26 olympische en 21 WK-medailles) heeft genoemd die bij hem dope inkochten. Onder hen oud-wereldrecordhouder 100 meter Maurice Greene, die onlangs door de wereldatletiekfederatie nog tot ambassadeur werd uitgeroepen.

Door de reeks schandalen is het moeilijk geworden sponsors aan te trekken. „Veel bedrijven willen niet in zee met atleten die positief getest zouden kunnen worden”, aldus Brian Clay, wereldkampioen tienkamp in 2005.

Clay praatte samen met sprintster Allyson Felix vorige week zijn mond voorbij over het toen nog geheime Project Believe. Een andere grootheid die daaraan meedoet, is zwemkampioen Michael Phelps.

Het programma, als extra controle uitgevoerd door antidopingbureau Usada, doet denken aan het medisch paspoort waarmee de UCI in het wielrennen schermt. Er wordt niet gezocht naar verboden stoffen, maar er worden op de lange termijn waarden in bloed en urine gemeten.

„Het kost veel geld en niet iedere atleet komt ervoor in aanmerking, maar ik werk er graag aan mee”, aldus Clay. „Ik grijp elke gelegenheid aan om te laten zien dat ik schoon ben.”

Tja, en hoe zit het dan met atleten die vanwege de kosten niet kunnen/willen deelnemen? Zij laden alleen daarom al meer verdenking op zich dan vóór de komst van het certificaat van onbesproken gedrag.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden