Bewegingen als emotionele speldeprikken

DANS

'Henry' Scapino Ballet Rotterdam ***

De Israëlische choreograaf Itamar Serussi (1978) was verbonden aan danshuis Station Zuid, maar toen dat door de bezuinigingen ophield te bestaan, dreigde het gevaar dat hij (zoals zoveel talent) internationaal emplooi zou zoeken. Dat mag niet, dachten ze ook bij Scapino Ballet Rotterdam, want Serussi heeft beslist wat aan het Nederlandse danslandschap toe te voegen. En nu presenteert hij er als huischoreograaf zijn eerste avondvullende werk 'Henry'.

Rauw en sexy, een combinatie waar dansmakers die hun roots in Israël hebben liggen, patent op hebben. Abstract, maar emotioneel geladen, hoog van tempo en urgent. Het mensbeeld dat eruit spreekt is krachtig: de mens kan knakken, maar blijft altijd overeind. Achter de dans van Serussi ligt bovendien een rijk en grillig gevoelsleven, met bewegingen die als emotionele speldeprikken voelen en alle richtingen uitgaan. Golvende ruggen, propellerarmen, balleteske huppels, de tred van een poema in slowmotion of een pose uit de volksdans: het is een bewegingskakofonie van jewelste. Beetje vreemd, maar zeker lekker.

In het groepswerk 'Henry' (de titel refereert aan het huisdier van Serussi's neef) begaat ieder zijn eigen traject, opgestuwd door de pompende techno van Richard van Kruysdijk met hier en daar een snerpende zweepslag. Soms ontstaat er samenhang in 'gedeelde' beweging om vervolgens weer te versplinteren. Relaties worden aangegaan en lossen weer op, alles komt en gaat. Terugkerend zien we individuen die stilstaan en kijken naar waar ze zojuist deel van hebben uitgemaakt. Zo lijkt 'Henry' uit te nodigen om de werkelijkheid op metaniveau te ervaren. Wat je hier ziet is het leven, in al z'n in dans gematerialiseerde emoties, dat in een duizelingwekkende flits aan je voorbij kan gaan.

Duidelijkst is het tableau waarin de monochroom-witte belichting overgaat in klinisch azuurblauw. Een streep licht loopt in ritmische herhaling van voren naar achteren op het toneel, als bij een hartmonitor op de intensive care. Een danser danst in z'n uppie op het voortoneel, ver daarachter een linie dansers, strak in gelid, half opgezogen door het licht. Hier zien we het mens-zijn tot de kern teruggebracht.

Deze beeldtaal, mede dankzij lichtontwerper Ate Jan van Kampen, maakt niet alleen Serussi's danstaal, maar ook het héle werk direct en acuut. En om dat zó sterk te zien uitgevoerd, Scapino op z'n allerbest, dat is een feest. Van die beeldtaal zou 'Henry' in de volle groepsdelen meer mogen hebben. De focus is er, maar kan nog gerichter.

FOTO Nienke Elenbaas

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden