Betoverend mooie beelden

Het zal heel wat navolging krijgen. De speler die gescoord heeft rent naar de cornervlag, drapeert zijn interlockje op het gras en begint een dansje. Medespelers swingen mee vanuit de heupen. Gek hoe bepaalde televisiebeelden bij je blijven en je ook bijblijven. Dat Senegalese dansje had iets aardigs, maar meer ook niet.

Mart Smeets

Deze week koos ik voor andere zaken, niet omdat ik apriori tegen voetbal ben (hoewel dat WK me geen snars interesseert), maar andere sporten vind ik heroïscher, echter, stoerder en vooral interessanter.

Twee momenten waren, in televisieopzicht, imponerend. Ten eerste de ware martelgang die de Australische wielrenner Cadel Evans in de roze trui in de Giro moest ondergaan. In onze herinnering stond nog de worsteling van Erik Breukink gegriefd van die 'hongerklop' in de Giro waarmee hij de eindzege verspeelde.

Evans, een jonge vent met een leeuwenhart, streed tot het uiterste en reed zichzelf zodanig in het rood dat het niet veel scheelde of hij was letterlijk van zijn fiets gelazerd. De beelden waren ongelooflijk, weerzinwekkend, boeiend, maar ook met liefde gemaakt door een cameraman die 'het grote lijden' in extreme vorm op fabelachtige manier liet zien.

Evans zwalkte, stond bijna stil, viel bijna om, werd gepasseerd door mindere klimmers, kon geen wiel meer houden en bezweek. De beelden waren betoverend mooi en toonden de wielersport in zijn uiterste contouren. Zelden heb ik zo opgezogen door het beeld naar de tv zitten kijken. Wat was dit echt en eng, prachtig en bijna lachwekkend soms.

Je zag een mens die door alle barrières van zijn eigen kunnen heen moest, maar dat niet meer kon. Ergens, heel diep weg in Evans' hoofd, zei zijn tweede ik echter: 'Uitrijden', en dat deed de Aussie. Het was me zeven Coupes Jules Rimet waard hiernaar te hebben mogen kijken.

En dan was er Robert Horry, de stille kracht van de Los Angeles Lakers. Basketballer dus. Een man van weinig woorden en nogal wat belangrijke scores op zijn kerfstok. Hij deed dat in het verleden, maar ook afgelopen week.

Met twee punten achterstand tegen de Sacramento Kings en nog een seconde op de speelklok, kreeg Horry de bal, ver weg van de basket. Ja, het was een te maken bal, maar neen, lang niet iedereen kan dat. Horry wel. Hij maakte er een routineschot van, liet los, in evenwicht zelfs en scoorde van achter de driepuntlijn. Perfect.

Daarna draaide hij zich om en vertrok zijn lichaam in een merkwaardige pose. Zoiets van 'I am cool'... Hij maakte een paar stappen en terwijl zijn teamgenoten gek van vreugde werden, liep Horry door alsof hij over de hei wandelde, alsof er niets aan de hand was, alsof hij zojuist op trainen een balletje gegooid had. Iedereen en alles in dat Staples Center in LA werd gek, maar Horry dus niet. Hij speelde 'cool' en was het waarschijnlijk ook, maar zijn spel kwam eigenlijk potsierlijk over.

Ik dacht nog: doe eens gek, lach of juich, maar de schutter hield zijn gezicht strak en liep zo de kleedkamer in. Zelden had ik zoiets gezien. Toneelspel? Ja, natuurlijk, maar waarom?

Natuurlijk... Los Angeles is Hollywood, is show en toneel en film en vals. Binnenin moet Horry gekookt hebben en zijn tweede ik moet prachtig gedanst hebben. Hij echter bleef ondoorgrondelijk en dat was eng en interessant om te aanschouwen.

Nog iets over het afdalen van Savoldelli of de verlieswedstrijd van Kim Clijsters? Alles, als het maar geen voetbal hoeft te zijn...

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden