Opinie

Bestolen, pal onder het raam van de Heilige Vader

Trek een rechte streep van het raam waar paus Benedictus iedere zondagmiddag verschijnt voor het angelusgebed, naar de zuilen op het Sint Pietersplein in Rome. Precies daar is mijn portemonnee gestolen.

Ik kreeg een duw, alsof iemand met een stuk hout in mijn zij porde. Een paar tellen later hing mijn tas licht aan mijn schouder, de rits open. Weg giropas, weg creditcard, weg pas van de fietsenstalling en van de bibliotheek, weg kortingskaart, weg pas van de Greenwheels-auto, weg euro’s. Meteen kreeg ik heimwee naar de lire. En naar het vroegere rijbewijs dat te groot was voor in de portemonnee. Ik voelde de diefstal vooral als diefstal van tijd.

Natuurlijk is het zuur en onhandig dat er geld weg is. Maar nog erger is de tijd die het kost om al die plastic kaartjes te vervangen. Wat heeft een dief in Rome aan mijn pas om ’s avonds laat de fietsenstalling in te komen? Of aan een kortingskaart van de NS? Voor de zekerheid naar de politie in Vaticaanstad gegaan, om aangifte te doen. Om 9 uur op zondagochtend, dat kon nog net voor de viering in de Friezenkerk en voor het angelusgebed door de Heilige Vader. Ik was in Rome om met journalist en Vaticaankenner Stijn Fens achter deuren te komen die anders gesloten blijven.

Stijn Fens heeft goede contacten in Rome en kon daardoor in de tuinen van het Vaticaan filmen, en ook in het kamertje waar Joseph Ratzinger even mocht bijkomen van de schrik toen hij tot paus was gekozen. De RKK nodigde een aantal journalisten naar Rome, om ook in dat kamertje te staan. Nu weten we dat het programma ’Kijk het Vaticaan’ echt hier is opgenomen en niet in nagebouwde studio’s in Hilversum of Almere. Altijd in voor iets nieuws, wilde Fens gelukkig mee om aangifte te doen. Mijn Italiaanse vocabulaire beperkt zich tot etenswaren en routebeschrijvingen, en daar heb je weinig aan bij het doen van aangifte van diefstal van een rijbewijs. Even na negenen stonden we voor de mobiele politiepost op het Pietersplein, vlak bij de plaats delict, maar de heren daar verwezen ons naar de gendarmerie, een paar straten verder. Daar deed een schone jongeling in operetteuniform de deur open. Het was maar goed dat Stijn Fens het woord deed, want ik kon mijn ogen niet afhouden van de wenkbrauwen van het jonge gezag. Zag ik het goed?

Ja, het was waar. Deze gendarme had zijn wenkbrauwen laten epileren en niet zo’n klein beetje ook. Het is maar waar men zijn gezag aan ontleent. Desondanks was hij niet bevoegd een aangifteformulier te ondertekenen, dus of wij maar wat straten verder wilden gaan. De tijd drong, we wilden naar de viering in de Friezenkerk. Bij de prefectuur van de politie van Rome was het raak. Meteen na binnenkomst fluisterde Fens dat hij het stempel had zien liggen dat we nodig hadden voor op het aangifteformulier. Voor het ritueel liet de agent ons nog een minuut of vijf wachten en overhandigde ons toen het begeerde formulier. Tevreden schoven we daarna de banken van de Friezenkerk in, de kerk voor de Nederlanders in Rome. Daarna posteerden we ons op het Pietersplein, in afwachting van de Heilige Vader die vanuit het raam van zijn kamer het angelusgebed zou bidden.

Na het gebed gaf de paus ons ook goede raad, zoals dat we moesten uitkijken bij het oversteken en niet dronken achter het stuur moesten gaan zitten. En klem uw tas onder de arm, mompelde ik.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden