Beste L.,

Het was in de winter van 1993. Het was koud, er lag sneeuw. Ik stond te pinnen op de gracht, vlak bij de Leidsestraat. 'Hé, Jan!', klonk een stem uit de verte. 'Als je een kind krijgt, let op je vrouwtje!' Ik wist niet wat ik hoorde. Het was Theo, je vader. Hij stond op de brug, op de fiets, jij zat voorop, in het zitje. Je was een jaar, anderhalf misschien, het was de eerste keer dat ik je zag. Je vader en ik hadden ruzie, daarom was ik zo verbaasd. Bijna tien jaar waren we bevriend geweest. Hij logeerde geregeld bij ons, we gingen stappen, naar feestjes, de bioscoop, ik figureerde in een van z'n films, samen met onder andere Theodor, die je natuurlijk kent, schreven we een situation comedy over een woonerf achter een geluidswal (afgewezen door de VPRO) en hij organiseerde een keer een feestje voor me, waarom weet ik niet meer, maar ik zie nog de bezorger van De Logie de trap op komen, met een enorme hoeveelheid dure wijnen en eau de vie's.

Jan Kuitenbrouwer

Hij kreeg succes met zijn films, ik schreef een bestseller, de grachtengordel lachte ons toe, we hadden een prachtige tijd. Toen ging het mis. Ik vertelde je vader iets over een intern conflict bij de Haagse Post, waar ik werkte, en Theo liep ermee naar Vrij Nederland, de concurrent, die dat natuurlijk gretig publiceerde. Ik was kwaad, eiste een excuus, Theo weigerde, en toen was het oorlog. Wat we niet over elkaar geschreven hebben! Op een bepaald moment heb ik hem een kaartje gestuurd om hem te feliciteren met z'n honderdste publieke belediging aan mijn adres. Mijn score was op dat moment ik meen 16.

'De Fassbinder van de Lege Zalen', heb ik hem genoemd, een 'aandachtjunk',een 'kamikazezwijntje', een 'politieke Gilles de la Tourette', zijn proza 'met de aars geschreven'. Maar als de Derde Wereldoorlog komt mag je vast bij hem onderduiken, zei een journalist. 'Misschien', zei ik, 'maar dan moet je wel elke avond in de kelder een liedje voor hem zingen'. Toen jouw komst bekend werd, zei ik: 'Dat wordt de eerste Van Gogh-productie die gaat lopen.'

We hadden geen contact meer en als we elkaar per ongeluk tegenkwamen, wat in het begin natuurlijk gebeurde, later minder, negeerden we elkaar.

Maar toen stond hij daar dus, op de brug. Met goede raad. We belegden een verzoening. Het begon om acht uur 's avonds in café Luxembourg en eindigde die ochtend om een uur of zes, toen we uitgeput van tien uur drank en discussie op de bank in slaap vielen.

Al snel kregen we opnieuw ruzie. Gebrouilleerde zielsverwanten, dat waren we. Toch is mijn genegenheid voor hem altijd gebleven. Waarom? Omdat hij briljant was, geestig, origineel, maar vooral: moedig. Het zal jou op dit moment allemaal worst wezen, jij bent je lieve vader kwijt, geen miljoen woorden kunnen dat veranderen, maar weet, beste L.: je vader is een held.

En wij gaan zorgen dat zijn dood niets voor niets was.

Sterkte, jongen.

Een oude vriend van je vader

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden