Beste collega's,

Op de terugreis wilden we gewoon lekker eten op z'n Frans en een comfortabel hotelbed. Onze dochter van vier hadden we dat al beloofd en ze verheugde zich erop. Wij ook, trouwens. Dus begonnen we al ver voor Parijs uit te kijken naar een hotelletje, maar telkens vingen we bot: complet m'sieur.

JAN ZEEGERS

We reden de ruime oostelijke omweg rond Parijs en dachten daar in een van de dorpen wel wat te kunnen vinden, maar het was of de duvel er mee speelde, want nergens was er plaats voor ons in de herberg.

Ondertussen was het al knap laat geworden en toen er dan zo'n exemplaar van het allerongezelligste soort hotel dat ik ken, een motel, opdoemde, was het al gauw: nou vooruit dan maar, vooral ook omdat een lichtreclame 24-uurs voedselservice beloofde en het zelfs voor Franse begrippen al knap laat voor het avondmaal was geworden. Dus een kamer geboekt, bagage er naartoe gebracht, even opfrissen, de kleine meid een mooi jurkje aan en op naar de eetzaal.

Helaas, net toen wij er aankwamen werd de deur op slot gedaan. Ja, die Fransen zijn daar gek, die gaan 's nachts een kok en een dienster neerzetten, die ze wel moeten betalen, maar die niks opbrengen.

En die 24-uurs service dan? Die was er wel, maar tot de volgende ochtend zes uur, was het happen halen uit de automatiek. En dat is, ook in Frankrijk, niet echt lekker eten.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden