Beste collega's,

Het is half acht 's morgens, een station in India. Een sjofel meisje van een jaar of acht kijkt verlegen naar drie grote blanke Hollanders. Ze draagt een grote zak over haar schouder. Wat er in zit, is niet te zien.

Na drie minuten durft ze het. “Rupees. Rupees”, vraagt ze. Het meisje is geen professional; veel te veel gene. “Rupees”, zegt ze nog eens. Zo iemand laat je niet staan.

Tevreden kijkt ze naar het geld. Aarzelt even en begint te praten. “Me Neshi”, zegt ze en lacht. “Me Anita”, zegt een van de toeristen. Dat vindt Neshi leuk: rupees, een blonde vrouw die tegen haar praat en een naam heeft, die je in India ook hebt. Neshi lacht. “For my brother”, vervolgt ze, en wijst op de zak.

Een nieuw meisje komt. Ze heeft de blik van een veertigjarige vrouw vol zorgen. Misschien komt dat door haar been. Haar linkerbovenbeen is eng dun. Als ze loopt maakt ze vreemde, schokachtige bewegingen. Zo iemand laat je ook niet staan. “Rupees.”

Ook het nieuwe meisje heeft een grote zak bij zich. Er zit plastic in, oud plastic. Neshi en haar vriendin stoppen het plastic dat ze op het station vinden in een grote zak. De broer van Neshi weet er wel raad mee. In Nederland vergaderen stoeten deskundigen over het recyclen van plastic en de noodzakelijkheid van het gescheiden inleveren met het oog op het zo noodzakelijke proces van integraal ketenbeheer, dat gepaard gaat met majeure uitvoeringsen implementatieproblemen. In India heb je dat niet. Daar is iets pas onhaalbaar als er geen Neshi's bestaan, en onbruikbaar als iets tot over de draad versleten is.

Ze zwaaien als onze trein vertrekt. Jodhpur Station is opvallend schoon.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden