Beschuit met muisjes staat klaar in het kraamhotel

Hij weet nog van niks, maar Rick van kamer 122 speelt absoluut de hoofdrol. Zodra de kraamverzorgster hem in de baby-emmer dompelt verandert het drie dagen oude wezentje als bij toverslag van een krijsend hoopje in een tevreden baby. En heel de kamer slaakt oh's en ah's. ,,Hij is weer terug in de buik'', fluistert een ademloze oma vertederd.

Ellis Ellenbroek

Een paar kamers verderop probeert Caroline Copra haar dochtertje Casteny wakker te krijgen. ,,Cassy, meisje, word eens wakker, eten. Hallo! Slaapkop!''

Vlak naast Rotterdam Airport te midden van kantoren en parkeerplaatsen denk je niet direct aan baby's. Toch brengen jaarlijks zo'n vijfhonderd kleintjes hier hun eerste levensdagen door. Onder de rook van de luchthaven heeft Thuiszorg Rotterdam het Kraamzorghotel gevestigd. Maak van je kraamtijd een vakantie, is het motto waarmee het hotel jonge moeders uitnodigt. Wie geen zin heeft in beschuitkruimels in het eigen bed melde zich met reiswieg, koffer en desgewenst partner en andere kinderen om een dag of acht vertroeteld en verzorgd te worden.

Yvonne Michel (28) en Frank Reith (30) uit Rotterdam wisten maanden voor de geboorte van hun eersteling Boyd al dat ze naar het kraamhotel zouden uitwijken. Kraamvisite thuis of zelfs maar een kraamzuster? Yvonne moest er niet denken. ,,Ik ben nogal een minameut, thuis heb ik alles proper en steriel. Ik kan de boel helemaal niet aan een ander overlaten'', bekent de voormalig receptioniste die vanaf nu ,,voor zestig jaar moeder'' is. 'Bezoek vinden we fijn, maar mag het in het kraamhotel zijn', staat er voor alle duidelijkheid op Boyds geboortekaartje. Zeker ook op verzoek van vader Reith, assurantie-adviseur. ,,Thuis zou ik de hele dag met koffie, thee en beschuiten met muisjes kunnen sjouwen. Hier staat dat allemaal klaar op de gang.''

Linda Sanders (30) en Frank Nobel (31) uit Barendrecht, de ouders van Rick, kwamen vanwege een drukke zaak aan huis naar het hotel. ,,Ik ben in menig hotelletje geweest, maar hier kunnen ze niet aan tippen'', bromt Nobel vanachter de videocamera waarmee hij de verrichtingen van zijn zoontje in de baby-emmer vastlegt. Moeder Linda, uitgeput van een zware bevalling, is blij dat ze hier geen rinkelende telefoons of ratelende faxen hoort. ,,Ik rust hier lekker uit en leer alles over de verzorging van Rick.''

Kraamverzorgende Ank Verduyn rent in en uit met schoon beddengoed en vieze babykleertjes, stofzuigt om het bezoek heen en poetst de badkamer. Maar de verloskundige van het hotel die kraamvrouw Linda 'van onderen' komt controleren stuurt iedereen zonder pardon de kamer uit.

Net als een kraamzuster thuis wordt een verblijf in het kraamhotel betaald door de verzekering. Toch denken veel mensen dat het hotel enkel voor rijken is, zegt hotelmanager Orja Schuur. Onzin. Schuur: ,,Een behoorlijk deel van de gasten wordt naar ons verwezen door instanties als het blijf-van-mijn-lijfhuis of de politie. Die zeggen: ga lekker naar het kraamzorghotel. In het ziekenhuis kan een moeder niet blijven als er geen medische reden voor is. En in zo'n blijf-van-mijn-lijfhuis heeft ze amper de kans een relatie met de baby op te bouwen. Daar zitten allemaal andere vrouwen met kinderen die het beter weten en zich massaal op zo'n jonge moeder storten.''

De 15-jarige Angela Jahangir van kamer 132 is door de instanties verwezen. De tiener is gisteren, na een moeilijke bevalling van veertien uur, moeder geworden van Anthony. Jahangir loopt rusteloos door de kamer. Pijn verhindert haar te zitten of te liggen. Een beetje verlegen vraagt ze of we de kleine Anthony - vijf pond en overal pikzwarte haartjes - willen vasthouden. Na een tijdje vertelt ze hoe ze onbedoeld zwanger raakte van haar vriend Rochel, pijplasser in het leerlingwezen. ,,Eerst was ik niet blij, maar toen ik zag wat eruit kwam was ik opgelucht dat ik geen abortus had gedaan.'' Angela en Rochel wonen nu nog bij een zus van Rochel op een kamer. ,,Maar we zijn bezig een huis te zoeken.'' Klinkt dat veelbelovend, niet altijd loopt het goed af. Ank Verduyn: ,,Je komt een heleboel minder leuke dingen tegen. Veel problemen met relaties.'' Orja Schuur: ,,Het is wel gebeurd dat partners er tijdens het kraambed vandoor zijn gegaan. Zo van: nou schat, succes met je kind. Maar ik heb al langer een vriendinnetje, ik vertrek.'' Verduyn herinnert zich zelfs een man die in korte tijd twee verschillende vrouwen kwam afleveren.

Zeven jaar bestaat het kraamhotel nu. Er komen moeders uit het hele land en het gebeurt geregeld dat alle zestien kamers vol liggen en er bijgehuurd moet worden bij de buren: het Airporthotel. Want er is gegarandeerd plaats voor iedereen die zich bijtijds heeft opgegeven, zegt Schuur.

Nog voor de eeuwwisseling wordt in Rotterdam de drieduizendste baby verwacht. Landelijk loopt het niet bepaald storm met het fenomeen kraamhotel. Alleen in het Brabantse Goirle en in Hengelo worden ook kraamvakanties aangeboden. Wel wordt Schuur overstroomd door mensen die zoiets ook willen gaan opzetten. ,,Organisatiebureaus, thuiszorgorganisaties, ziekenhuizen, noem maar op. Maar uiteindelijk achten ze het financieel niet haalbaar. De gezondheidszorg kan zich de aanloopverliezen niet meer permitteren. Wij zijn nog gestart in een goede periode.'' Maar er is nog iets anders: ,,Als zo'n initiatief de krant haalt wordt er al snel gezegd: Een kraamhotel? Pffftt. En mijn moeder van vijfentachtig kan niet eens thuiszorg krijgen! Wij hebben toch het imago van pure luxe.''

Luxe willen ze ook uitstralen in Rotterdam. Een rondleiding onderstreept dat. Trots laat Schuur ons de foyer met e-mail en faxfaciliteiten zien. ,,Die zijn vooral in trek bij mannen die in het buitenland werken, bij Shell of zo, en die hier verblijven omdat hun vrouw in Nederland wilde bevallen.'' De vaders worden sowieso in de watten gelegd: ,,Er is een broekenpers op elke kamer. Ze kunnen een lunchpakket mee krijgen naar hun werk. En 's avonds staat hun pilsje in de minibar.'' Eventuele broertjes en zusjes kunnen tijdens de kraamperiode terecht bij een kinderdagverblijf in de buurt. ,,Ze worden gehaald en gebracht.''

En honden mogen ook mee. Voor Frank Reith en Yvonne Michel was dat misschien nog wel het aantrekkelijkste aspect. Uitgerust met een lichtblauwe strik scharrelt hun bulterriër Bulletje door de kamer. Hij was erbij toen Boyd ter wereld kwam. Moeder Yvonne: ,,Bulletje lag er in haar mand naast te slapen. Maar meteen na de geboorte heeft ze Boyd afgelikt. Hij was nog vochtig. Ja, ze moest toch aan hem wennen. In feite is het toch net of ze een broertje heeft gekregen. Als we haar bij Boyd hadden weggehouden was ze misschien jaloers geworden.''

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden