Bescherm wandel- en fietskampeerders beter

Geef fiets- en wandelkampeerders altijd plek op een camping. En maak slaapbussen naar Europese fietsroutes.

Ik trek met mijn vrouw al jaren door Europa op de fiets: Finland, Frankrijk, Duitsland, Engeland. In 2005 maakte ik de tocht naar Santiago de Compostela. Toch hebben we in die jaren behalve goddelijke ervaringen van fysiek en geestelijk welbevinden, ademloze uitzichten, rust en eenvoud, ook hindernissen ondervonden die er niet bijhoren.

Nu de Weg naar Santiago uitgeroepen is tot Europees erfgoed en ook de oude wegen naar Rome voor wandelaars en fietsers worden herontdekt, zou iedere campinghouder in Europa verplicht moeten worden altijd een stukje van zijn terrein te reserveren voor late wandel- en fietskampeerders. Vaak is dat al het geval. Maar op weg naar Moissac waren we omgereden naar een camping bij Vazerac. Het was heet, we waren moe, toch had de Nederlandse eigenares zogenaamd ’geen plaats’. Ze deed alleen in auto’s en caravans. Zelfs het opeten van ons brood op het verlaten terras werd ons niet toegestaan. Andere jaren hebben we ervaren dat er in Frankrijk ook regelgeving bestaat die ieder gemeentehuis verplicht een wandel- of fietstoerist ’s avonds een plek te wijzen, waar ook water is. Soms is dat bij een sportterrein. Waarom zou dat niet in ieder land van de EU de regel kunnen zijn? Particuliere beheerders van kerkjes hebben ons zo ook wel geholpen. Nu alle campinghouders nog, om te beginnen die uit Nederland!

De verkeersveiligheid vraagt niet alleen om rotondes, maar ook om uniforme maatregelen voor veilige fietspaden. Er bestaan inmiddels lange Europese afstandsroutes voor fietsers, waar veel gebruik van wordt gemaakt. Die wegen zijn door de samenstellers uitgestippeld op weinig verkeer. Maar het valt niet te vermijden dat verbindingen tussen zulke autoarme weggetjes soms even langs drukkere verkeerswegen lopen. Samenspraak tussen samenstellers van zulke routes en overheden, die op die punten een eenvoudig fietspad kunnen aanleggen, is geen luxe. Net als een bord dat automobilisten waarschuwt voor overstekende fietsers.

Tenslotte is er vervoer van en naar fietsbestemmingen. Er zijn ondernemingen die fietsbussen exploiteren. Maar die mochten sinds een paar jaar vanwege de veiligheid geen slaapbussen meer inzetten, waardoor je nu verplicht bent een nacht zittend door te brengen. Wie brengt er een veilige en comfortabele slaapbus op de markt? Op eigen initiatief proberen binnen redelijke tijd terug te komen met het openbaar vervoer stuit voor fietskampeerders op grote problemen. De TGV’s bieden alleen plaats voor vouwfietsjes. Zo duurt de reis van Parijs naar Nederland voor fietsers twee dagen. Je moet met je fiets en doorgaans vijf stuks bagage overstappen in Lille, daarna in een gehucht vlak over de Belgische grens en dan nog een keer in Antwerpen... De opstappen zijn soms onmogelijk hoog, zodat je je vele bagagestukken eerst van je fiets moet halen. Vorig jaar schreef ik over een aantal van deze punten een brief naar onze Europarlementariërs. Ik wacht nog steeds op antwoord.

Fiets- en wandelkampeerders in Europa verdienen meer bescherming en steun van overheden. Het verbijsterende geweld tegen het Nederlandse echtpaar bij Rome is niet het enige teken dat de meest milieuvriendelijke vorm van toerisme vaak tegen problemen aanloopt. Te moeten horen ’dat je beter op een camping had kunnen gaan staan’ is de wijsheid van het gaspedaal.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden