Bescheiden mensen, ze raken uitgestorven

Je ziet ze in het Twitter-tijdperk nog maar zelden: bescheiden mensen. Mensen die niets te verkopen hebben - geen boek, ego, of cd - maar die in het klein iets goeds doen of je aan het denken willen zetten, en daar, met enige schroom, op tv over vertellen. Soms komt er één voorbij in 'Hoe heurt het eigenlijk?' (Avro), waarin Jort Kelder op bezoek gaat bij de adel.

En je ziet ze in 'Paradijstuinen'. Deze Max-serie werpt een nieuw licht op de Nederlandse tuin en zijn bezitter. De tuin niet als financieel sluitstuk van een verhuizing, maar als levensvervulling. Zeg maar de Engelse wijze van tuinieren tegenover het gesjouw met Intratuin-potten dat we op de Nederlandse tv gewend zijn. Deze week was Rob Docters van Leeuwen aan de beurt. Een wat schuchtere grijze heer die de scepter zwaait over een 'tuin van innerlijke wijsheid'. Met een mengeling van tarot, I Tjing en Keltische bomensymboliek probeert hij bezoekers op een hoger bewustzijnsniveau te brengen. "Zodat we geen ruzie meer maken, en alleen nog maar leven in liefde en vrede."

Docters van Leeuwen loopt naar een berkenboom, neemt wat bladeren tussen zijn handen en zegt: "Ik heb contact, ik ervaar het. Ik ken ze allemaal. Bomen zijn mijn vrienden." Aan de vijver neemt hij plaats om te mediteren. "Ik voel een diep besef van dankbaarheid", vervolgt hij. "Je kunt niet verwachten alles in het leven te krijgen zonder dankbaar te zijn." Diep ontroerd neemt Docters van Leeuwen afscheid van de kijker.

Je kunt natuurlijk cynisch concluderen: die man is niet snik of hij zal er toch wel geld aan verdienen, maar bij mij overheerste een indruk van bescheidenheid en kwetsbare oprechtheid.

Deugden die ook spraken uit het prachtige 'Profiel' van de Ikon over Vasalis: Nederlands grootste dichteres met het kleinste oeuvre. Ze schreef drie bundels en hield er daarna mee op. "Ze wilde van de voortdurende druk af om steeds iets nieuws te moeten maken", legt Vasalis' biografe Maaike Meijer uit. Ze won de belangrijkste literaire prijzen - Constantijn Huygens en P.C. Hooft - maar was, in de ogen van Meijer, 'systematisch ontevreden over haar werk.' De dichteres (1909-1998) liet haar pseudoniem Vasalis zelfs 'sterven' in de hoop haar werk in de vergetelheid te doen belanden. Na de oorlog, waarin vooral de Jodenvervolging haar had gepijnigd, besloot ze dat ze volstrekt onbelangrijk was. "Ik heb geleerd mijn eigen geluk en oordeel enorm te relativeren. Het heeft geen enkele zin mijn lucifertje bij de brand af te strijken."

Toch een groot dichteres. Dankzij haar scherpe blik was ze in staat velen te raken. Onder wie Gerdi Verbeet. De Kamervoorzitter heeft het gevoel dat Vasalis met haar eigen leven meegroeit. Als dochter van een dementerende moeder reciteerde ze geroerd: "Is het vandaag of gisteren, vraagt mijn moeder, bladstil, gewichtloos drijvend op haar witte bed. Altijd vandaag, zeg ik." Vasalis bood troost aan duizenden, werd gelauwerd en gehuldigd en schreef toespraken voor koningin Juliana, ('Jula' voor de dichteres), maar ze meed alle publiciteit en gaf in haar hele leven niet één interview.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden