Bertrand Blier tracht tevergeefs de hoer tot archetype te maken

Regie: Bertrand Blier. Met Anouk Grinberg, Gerard Lanvin, Valeria Bruni-Tedeschi. Te zien in Amsterdam, Den Haag, Eindhoven, Utrecht.

Marie is een hoer uit roeping: ze houdt van seks en beschouwt het verwennen van mannen als haar levensvervulling. Begeleid door de zwoele soulstem van Barry White zit ze in een fraaie, verlaten winkelpassage en wacht ze op eenzame zielen die ze kan opvrolijken in haar zolderwoning. Marie ontfermt zich over iedereen: de zwerver die ze liefdevol in huis neemt, ontwikkelt zich niet alleen tot haar minnaar maar op haar verzoek ook tot haar pooier. Zijn bedrog brengt hem in de gevangenis en Marie tot nieuwe ambities: ze trouwt met een jongen uit het café en wijdt zich aan het moederschap. Jaren later dwingt ze haar vrijgelaten pooier tot het vragen van vergeving, niet alleen aan haar maar aan alle vrouwen.

Het oeuvre van Bertrand Blier vertoont een opmerkelijke consistentie. Sinds het succes van 'Les valseuses' (1973) voelt hij zich thuis op het slagveld tussen de seksen, waarbij sullige mannen veelal het onderspit delven. Het is een uniek en herkenbaar oeuvre, waarin de bestaande verhoudingen steevast worden ontregeld door een alles overdekkend laagje absurdisme. Aanstekelijke acteurs zijn van cruciaal belang: na tal van films met Gérard Depardieu is Anouk Grinberg sinds 'Merci la vie' (1990) de nieuwe muze. Met haar tengere lijf, haarscherpe gelaatstrekken en haar per film wisselende kapsel is zij de uitdagende draagster van Bliers ideeën.

Met de vertolking van Grinberg, goed voor een Zilveren Beer in Berlijn dit voorjaar, zit het wel goed, maar het ideeëngoed van Blier overtuigt heel wat minder in 'Mon homme'. Na de originele en veelbelovende start glijdt het scenario geleidelijk richting nietszeggendheid: na Marie's tranformatie van hoer naar moeder lijkt het alsof Blier niet langer in haar is geïnteresseerd en moet Grinberg alle zeilen bijzetten om haar personage nog een beetje interessant te houden.

Wat Blier werkelijk opbreekt in deze film is zijn streven naar een universele boodschap, iets dat zich lastig laat combineren met de luchtigheid en relativering die hem als filmmaker eigen zijn.

Terwijl hij zich voorheen beperkte tot verknipte individuen, suggereert Blier dat de personages in 'Mon homme' staan voor archetypes en dus aanspraak mogen maken op een breder bereik. Dat daar allerminst sprake van is, komt omdat Blier eigenlijk niet weet wat hij wil zeggen en omdat Grinberg te uitgesproken is om gereduceerd te worden tot een archetype. Zeker als ze begeleid wordt door Barry White.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden