Bert Keizer gaat aan de slag bij de Levenseindekliniek

Bert Keizer begon zijn carrière in 1981 in het Amsterdamse verpleeghuis Vreugdehof.Beeld Olaf Kraak

Bert Keizer (68), verpleeghuisarts en columnist van deze krant, verruilt zijn verpleeghuis in Amsterdam op 1 januari voor de Levenseindekliniek. Hij zal zich daar vooral gaan bezighouden met euthanasieverzoeken van ouderen met complexe gezondheidsproblemen.

De Levenseindekliniek is in 2012 opgericht om Nederlanders te helpen die met hun verzoek geen gehoor vinden bij hun eigen arts. Directeur Steven Pleiter is verheugd over de komst van Keizer. Hij spreekt over een 'prominente arts met een sterke eigen mening'.

Maar die mening strookt niet altijd met die van de Levenseindekliniek. Zo zegt Keizer geen euthanasie te kunnen verlenen aan dementerenden die hun wil niet meer kunnen uiten. "Ik kan geen mens ombrengen die mij aankijkt en niet weet wat er staat te gebeuren", zegt hij. Bij de Levenseindekliniek is zoiets nog nooit gebeurd. Maar Pleiter sluit het ook niet uit.

Dat Keizer in zijn columns zijn werkomgeving doorgaans kritisch beoordeelt, ziet hij met vertrouwen tegemoet. "Als wij bang zouden zijn voor kritiek, zouden we niet kunnen bestaan."

Scen-arts
Bert Keizer begon zijn carrière in 1981 in het Amsterdamse verpleeghuis Vreugdehof. In 2005 kwam hij op straat te staan, omdat zijn werkgever niet blij was met zijn columns in deze krant. Sindsdien werkt hij elders in Amsterdam.

In die hele periode verleende hij gemiddeld één keer per jaar euthanasie. Tot het oordeel 'onzorgvuldig' van de toetsingscommissies leidde dat nooit.

Sinds acht jaar werkt hij ook als Scen-arts, de tweede arts die euthanasieverzoeken toetst. In die hoedanigheid beoordeelde hij zo'n tweehonderd verzoeken, slechts enkele malen negatief. "Ik vind het al snel goed", zegt hij.

Interview
Keizer wil in de Levenseindekliniek alleen 'dingen doen die overeenkomen met mijn opvattingen', zo zegt hij vandaag in Trouw. Waarom koos hij voor de Levenseindek?

"Ik sprak laatst een dominee, en die zei: 'In de eeuwigheid ga ik de eerste vijfhonderd jaar vissen. Maar wat moet ik daarna doen?' Ik denk er net zo over. Er zijn nog genoeg films om te zien en musea te bezoeken. Maar ik zou me gaan vervelen.

"Bij de Levenseindekliniek zitten ook veel gepensioneerde artsen, die zich nuttig willen maken. Het is toch zonde om de kennis die je in je werkzame leven hebt opgedaan alleen nog maar op verjaardagen uit te storten? Ik vind het leuk om ergens binnen te kunnen lopen waar mensen tegen je zeggen: 'Fijn dat je er bent.'"

Waarom wordt dat de Levenseindekliniek?
"Omdat er altijd nog veel bange artsen zijn die euthanasie afschuiven. Laatst werd ik benaderd door een man met keelkanker nadat hij was ontslagen uit het ziekenhuis. Hij legde zijn vinger op zo'n buisje in zijn keel en zei met hese stem: 'Ik wil dood.'

"Ik dacht: waarom vraag je dat niet in het ziekenhuis? Toen ik zijn oncoloog belde, zei hij: 'Ja, maar dat ligt hier heel moeilijk.' Als zo iemand nou zegt: 'Ik doe dat niet, want ik ben er bang voor', dan ben je eerlijk. De Levenseindekliniek heeft zich als missie gesteld om deze mensen te helpen. Dat vind ik prijzenswaardig."

Lezers van Trouw lezen vandaag in de Verdieping een uitgebreider interview met Bert Keizer.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden