Beroemde namen paraderen op Lange Voorhout

DEN HAAG - Het Lange Voorhout in Den Haag, de statige allee die ooit als zichtas vanaf het koninklijk paleis van Wilhelmina de stad inliep, is twee maanden lang veranderd in een lelijk park met fraaie beelden. Op het middenterrein, in normale tijden bestraat, staan nu tientallen zandbakken, tot aan de rand van de beschoeiing gevuld met grijze aarde die als basis dient voor de sculpturen.

Die beelden zijn in de afgelopen weken met medewerking van het ministerie van defensie van heinde en ver aangesleept. Een deel kwam uit Parijs, waar ze twee zomers geleden een tentoonstelling vormden op de Champs-Elysées.

De openluchtpresentatie trok toen ook de aandacht van Haagse particulieren. Ter gelegenheid van het 750-jarige bestaan van de residentie zijn de beelden nu tijdelijk naar Den Haag gereisd, nadat ze tussendoor nog in Tokio en Luxemburg waren te zien.

Directeur van de organiserende stichting Het Voorhout van de Beeldende kunst E.G. Dullaert is dan ook apetrots dat het zo ver heeft kunnen komen. Hij verwachtte gisteren “een spannende visuele waarneming” bij het publiek dat op deze wijze vertrouwd kon raken met de grote namen van de beeldhouwkunst. Hoewel getwijfeld mag worden aan die 'spannende waarneming' - de meeste beelden zijn overbekend - heeft Dullaert het bij het juiste eind waar het om bekende namen gaat. Het gaat uitsluitend om gevestigde namen die op het Voorhout exposeren, of het nu om Rodin gaat, om Giacometti, Dodeigne, Bourdelle of Marini. Er is geen enkel beeld dat nog enige beroering zal wekken: elke sculptuur is bijgezet in de kunsthistorische annalen. Waarbij het opvallend is dat er op straat geen enkele Nederlander is te vinden: Carel Visser noch Karel Appel, John Raedecker noch Fred Carasso, Pearl Perlemutter noch Wessel Couzijn, om de generaties te noemen die dit overzicht van honderd jaar (sokkel)beeldhouwkunst omvat.

D. Laman Trip, bestuursvoorzitter van de organiserende stichting, noemde het een tentoonstelling van uitersten. Hij noemde in dit verband het zwaarste beeld, gemaakt door de Zwitser Max Bill dat maar liefst 21 ton weegt. En het hoogste beeld is een 'Nana' van Niki de Saint Phalle dat een leuke plek heeft gekregen vóór het koninklijk paleis (waar in het museum een historisch overzicht is te vinden van de moderne beeldhouwkunst). De uitdagende, in fel geel gestoken vrouw die in de jaren zestig ongetwijfeld veel stof had doen opwaaien maar tegenwoordig met een glinmlach en een nostalgische blik wordt bekeken, steekt zes meter de lucht in. Volgens Laman Trip is het transport uit Parijs nog een hele klus geworden. Het beeld, op zijn zijde liggend, kon gemakkelijk door Frankrijk en België worden gereden, maar in Nederland ontstonden door de hoogte al snel problemen. De transporteurs besloten daarophet beeld op zijn rug te leggen, zodat het minder hoog uitstak.

'Den Haag Sculptuur 98' heeft, anders dan de naam doet vermoeden, geen kunsthistorische pretentie. De namen van de beeldhouwers lijken willekeurig te zijn gekozen, verder dan 'kwaliteit' reikte het uitgangspunt niet. Het is daarom een show van 'grote stappen gauw thuis', waarvoor geen verantwoording hoeft te worden afgelegd. Duur is het allemaal wel. Hoewel geen kostenbedragen werden bekend gemaakt, werd duidelijk dat een verzekeringspremie voor een gezamenlijke waarde van veertig miljoen betaald moet worden. Dat het om kostbare beelden gaat, bewijst ook het feit dat deze zeer openbare expositie dag en nacht onder bewaking staat. Hoe kwetsbaar de beelden ook mogen zijn, de organisatie ziet er op toe dat niets de orde kan verstoren.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden