Bericht aan de kwartels

Neil Young die mijn leven nu al een tijdje muzikaal begeleidt is behalve rocklegende ook wereldverbeteraar. Hij rockte voor een Free World, tegen de oorlog, en voor Moeder Natuur, maar nu wil hij iets doen voor onze oren. Hij wil ons muziek laten horen zoals die bedoeld was.

Onder ogen kreeg ik gisteren een artikel uit New York Magazine over Youngs lancering van een nieuwe draagbare muziekspeler, die ons muziek belooft in dezelfde weergavekwaliteit als waarmee hij is opgenomen.

Digitale muziek zoals die via de gebruikelijke mp3-spelers als de iPod of via cd-spelers tot ons komt, is gecomprimeerd, samengedrukt, want zo nemen bestanden minder ruimte in. Neil Young ergerde zich al jaren aan de kwaliteit van dat mp3-geluid. Alsof je onder water, in een duikpak met helm, naar muziek luistert. Een cd-weergave is nauwelijks beter. Je bent nog steeds onder water, maar de helm is vervangen door een bril met snorkel. De onderwatermetafoor is van Neil himself.

Maar begin volgend jaar, in 2015, komt de Pono op de markt, een muziekspeler die ons uit het water zal doen oprijzen en muziek zal laten horen die niet samengedrukt is. Een volledig andere ervaring. Dat verschil vindt je terug in de bestandsruimte. Heart of Gold via Pono vraagt 205 MB, tegen 3,9 MB via iTunes. Over iTunes zou Young al eens zijn beklag hebben gedaan bij Steve Jobs die zelf eigenlijk ook liever naar vinyl luisterde, maar die riposteerde dat hij nu eenmaal in gebruiksgemak handelde en niet in audiofilie. Waarom begin je geen eigen bedrijf, vroeg Jobs.

Het lijkt erop dat Young die uitdaging heeft aangenomen.

De Pono, die hij liet ontwikkelen en met behulp van Kickstarter - een website waar gebruikers in nieuwe vindingen kunnen investeren - liet produceren is geen gestroomlijnd ogende speler, maar heeft de vorm van een kleine Toblerone-reep. Hij moet zo'n driehonderd euro kosten, maar dan ben je er nog niet, want je moet ook je muziek in hoge resolutie - in Free Lossless Audio Codec formaat - gaan aankopen.

En dan, wow.

Young chauffeurde beroemde muziekcollega's rond in zijn witte Cadillac om ze naar het Pono-geluid te laten luisteren en ze stapten allemaal weer uit met een blik van Verlichting, alsof er een wereld voor ze openging. Tom Petty, Dave Grohl, Sting, Norah Jones, Eddie Vedder.

Hier zit nog een discipel achter de toetsen klaar om de Nieuwe Wereld te betreden, maar er knagen wat stemmen in mijn hoofd, van honende hifi-fanaten die roepen dat er niks nieuws onder de zon is, dat dat FLAC-formaat allang bestaat en gewoon afspeelbaar is op je iPod, dat die hogere 192Khz kwaliteit voor normale mensen niet eens waarneembaar is, dat die ouwe rocker zelf nog maar de helft van zijn gehoor heeft, dat het aan je Dac ligt, je Digital-analog converter, dat die muziek al in de studiomix geplet wordt, dat de minijack, de stekker voor je koptelefoon, niet volledig stereo is, dat het meer placebo dan Pono is.

Ja, ja.

Maar ik zou zo graag willen geloven.

Dat mijn oren open gaan.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden