Beproefde Annie-formule werkt nog

Musical

'Annie' Albert Verlinde Entertainment ¿¿¿

Het is crisis, dus 'Annie' wordt weer van stal gehaald. Producent Albert Verlinde meldt in het programmaboekje dat deze 'Annie' door de recessie een compleet andere dimensie heeft dan toen hij van 2005 tot 2007 dezelfde succesformule op de planken bracht.

Of dat zo is, is maar de vraag, want de crisis van de jaren dertig, waarin het verhaal zich afspeelt, en waarin verwaarloosde weesmeisjes vloeren schrobben en waarin massa's mensen op straat leven, is heel wat anders dan onze huidige crisis. Het zoete weesmeisjesverhaal gaat er nu net zo goed in als tijdens economische hoogtijdagen. Dat komt doordat het gewoon een goed en beproefd verhaal is. Bijna negentig jaar geleden begon het als strip, om later in verschillende theater- en filmversies te verschijnen.

Je voelt tijdens de voorstelling wel een beetje dat het hapklare brokken zijn. Verlinde stelde hetzelfde creatieve team aan (qua regie / bewerking / muzikale supervisie / decors / kostuums) dat precies dezelfde formule uitvoert. Maar het zijn brokken die werken. Dus waarom zou je die veranderen?

Wat wel anders is, is dat het live-orkest verdwenen is. De muziektape is niet slecht, maar je voelt soms aan de timing en het volume dat het subtieler had gekund.

De sterke - grote - cast kopt het succes van de voorstelling in. Zes meisjes wisselen de rol van Annie af. Heel geraffineerd, en met een ondeugende blik in haar ogen zette Mirre Licht op de première een pittige Annie neer. In haar spel kan ze zich meten met de volwassen acteurs.

Tony Neef speelt de egocentrische miljardair Oliver Warbucks die met Kerst een weeskindje in huis neemt omdat dat goed is voor zijn pr. En die kille zakenman smelt dan voor de aandoenlijke Annie. De zoete kant laat Neef goed zien, maar helaas voelen we nauwelijks hoe hard en kil Warbucks in het begin zou moeten zijn. Daardoor mis je zijn grote, essentiële switch van bullebak naar 'man met een gouden hart'.

Miss Hannigan, de sluwe weeshuisleidster die Annie's bloed wel kan drinken, wordt geweldig gespeeld door Jenny Arean. Haar interpretatie van de eenzame wankelende dronken lor is zó verdomd goed over-the-top gespeeld dat het een genot is om naar te kijken. En haar zware, zwoele zangstem waarmee ze helemaal uit haar dak gaat tegen de kinderen die ze haat, trekt het publiek diep het verhaal in.

De tranen stromen in de zaal wanneer Grace (Warbucks assistente, subtiel gespeeld door Maike Boerdam) met Annie treurt omdat Annie niet bij Warbucks en Grace lijkt te kunnen blijven. Kortom: ook de missie 'tranen trekken' is geslaagd.

Bianca Bartels

Tournee t/m 3 mei 2013, www.theaterhits.nl

Pop

Patricia Kaas Kaas chante Piaf ¿¿¿¿

Voor veel mensen zal gelden dat het eerste waar ze aan denken bij Edith Piaf de enorme emotionele lading is die ze in haar chansons legde. De legendarische chansonnière was een van die zeldzame zangeressen die hun emoties zonder enige censuur de wereld in kunnen en durven slingeren.

Volgend jaar is het vijftig jaar geleden dat Piaf overleed en de populaire Franse zangeres Patricia Kaas heeft daar een voorschot op genomen door een album met louter nummers van Piaf op te nemen: 'Kaas chante Piaf'. Afgelopen dinsdag deed de 45-jarige Française Amsterdam aan voor de gelijknamige toernee.

Maar in Carré bleken de vertolkingen van Kaas niet dezelfde emotionele impact als de originele versies van Piaf te hebben. In vergelijking met Piafs rauwe en gepassioneerde manier van zingen, klonken Kaas' interpretaties behoorlijk netjes. Soms zelfs iets te aangeharkt. Zo drong zich de gedachte op dat Kaas misschien wel wat te koket is om zich aan de totale vuigheid over te geven.

Toch slaagde Kaas er gaandeweg het concert in de vergelijking met Piaf te doen vergeten. Kaas' grootste verdienste was daarbij dat ze van haar muzikale eerbetoon allerminst een soundmixshow maakte. Liever dan Piaf te imiteren koos Kaas voor een eigen interpretatie.

Haar sterkste troef vormden de arrangementen die de Poolse (film)componist Abel Korzeniowski voor haar maakte en die een frisse, eigentijdse visie op het oeuvre van Piaf boden. Sommige grote Piaf-hits kregen zelfs zo'n verrassend nieuw jasje dat ze nauwelijks nog te herkennen waren. Zo werd 'Milord' voortgedreven door ritmische en dreigende pianoakkoorden, die niet hadden misstaan in een horrorfilm. En 'Padam Padam' kreeg een licht vervreemdend karakter door een ontsporende vioolpartij. Zo wist Kaas haar luisteraars toch te overtuigen met haar afwijkende vertolkingen, met het broeierige 'Je t'ai dans la peau' als emotioneel hoogtepunt.

Bovendien was de zeven kwartier durende show ook opgezet als een theatraal spektakel, met veel kostuumwisselingen voor Kaas, een uitstekende danser, geprojecteerde foto's van nachtelijk Parijs en historische filmbeelden van Piaf. Deze audiovisuele elementen droegen in Carré bij aan een smaakvolle en veelzijdige show en sloten naadloos aan op de eigenzinnige interpretaties van de chansons van Piaf.

Saskia Bosch

De cd 'Kaas chante Piaf' is verschenen bij V2 Records.

Klassiek

Nikolai Luganksi ¿¿¿

Wie een recital van een Russische pianist bezoekt, heeft grote kans muziek van Sergei Rachmaninov voorgeschoteld te krijgen. Rachmaninov zit de Russen in het bloed. Toch is het muzikale resultaat soms teleurstellend doordat velen zijn muziek te veel vanuit krachtpatserij benaderen, terwijl de componist zelf als pianist een verfijnde 'gentleman' was.

Een uitzondering is Nikolai Luganski. Als deze Rus Rachmaninov speelt, roept dit reminiscenties op met het gedistingeerde spel van de componist zelf. Overigens gaat ook Luganski niet zachtzinnig om met de piano. Hij komt uit de school van Tatjana Nikolajeva, van wie de leerlingen doorgaans zeer luid spelen. Zo ook Luganski, maar door zijn enigszins gedistantieerde musiceren en gevoel voor architectuur was zijn krachtige aanslag in een grote zaal althans tot nu toe ronduit indrukwekkend.

Dinsdag speelde hij echter in de Jurriaanse Zaal van de Rotterdamse Doelen. In deze kleinere zaal bleek dat Luganski zich qua dynamiek niet kon of wilde aanpassen. Ondanks de kwaliteiten die zijn spel deze avond had, bracht zijn recital daardoor niet helemaal wat ervan verwacht had kunnen worden.

Luganksi presenteerde een bijzonder programma van deels weinig gespeelde werken met een interessante thematiek: die van de zoekende, romantische geest. Het recital werd geopend met de cyclus 'In de mist' van Leos Janácek, een perfecte verklanking van het thema 'de zoekende romanticus'. Luganski wist de mistige atmosfeer fraai over te brengen. In 'Isoldens Liebestod' van Wagner/Liszt realiseerde hij indrukwekkende, orkestrale crescendo's, maar in de vertaling van Isolde's sopraanstem schoot zijn rechterhand qua zangerigheid tekort. Als Liszt-speler bleek Luganski niet uit het juiste hout gesneden, toen hij het pre-impressionistische klankstuk 'Les jeux d'eaux à la Villa d'Este' nogal droog en etude-matig vertolkte. Inhoudelijk interessanter, maar qua emotionele vrijheid en dramatiek net iets te veel over de streep, besloot hij de eerste programmahelft met Liszts 'Vallée d'Obermann'.

Na de pauze speelde Luganski Rachmaninovs Eerste pianosonate. Dit werk, veel minder bekend en aanzienlijk langer dan Rachmaninovs Tweede sonate, vraagt het uiterste van de pianist. Luganski stond voldoende boven deze materie om te overtuigen in dit werk. Zijn klank werd slanker en helderder dan in de eerder gespeelde Liszt-werken. Helemaal op het verwachte niveau kwam Luganski in de laatste twee toegiften, 'Primavera' van Medtner en Scherzo uit Mendelssohns 'Midzomernachtsdroom' in Rachmaninovs bewerking. Verwacht mag worden dat zijn spel in de ruime akoestiek van het Amsterdamse Concertgebouw waar hij zondag 9 december ditzelfde recital zal geven beter zal gedijen dan deze avond in Rotterdam.

Christo Lelie

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden