Ben ik wel slim genoeg?

Help! Al een half jaar op de universiteit en nog steeds geen vrienden. Dit soort hartekreten kunnen studenten op de Vrije Universiteit in Amsterdam vanaf dinsdag op papier zetten en bij één van de vier klaagmuren op de campus achterlaten.

De klaagmuren zijn grote, houten kasten met brievenbusjes. De enige die de sleutel van de brievenbusjes heeft, is schrijfster Renate Dorrestein, bekend van boeken als ’Verborgen Gebreken’ en ’Een hart van steen’. Sinds 1 februari is zij bij de VU in dienst als „schrijver op locatie”. Ze geeft colleges en bedenkt projecten om ’de VU-gemeenschap te inspireren’.

Waarom een klaagmuur? Dorrestein: „Ik las toevallig een Amerikaans onderzoek waarin stond dat schrijven over problemen meer oplevert dan praten over problemen. Als je erover schrijft, stimuleer je namelijk in je brein het gebied waar ook de emotionele controle zit. Daardoor lucht het op: je krijgt het gevoel dat je weer greep op de dingen hebt.”

Door de klaagmuur hoopt Dorrestein studenten de helende werking van het schrijven te laten ervaren. „Studenten hebben het gevoel hun studietijd volop te moeten benutten. Ze moeten voldoen aan veel verwachtingen. Van henzelf, hun omgeving, hun ouders. Door gesprekken die ik met studenten heb gevoerd, kwam ik erachter dat velen daar best onzeker over zijn. Maar daar wordt niet over gepraat, er heerst een taboe op.”

„Daar komt bij dat bijna de helft van de jongeren tussen de 15 en 24 jaar een dagboek bijhoudt. In die periode in je leven is daar blijkbaar veel aanleiding voor.” Zelf gebruikt Dorrestein het therapeutische schrijven niet. „Ik schrijf romans, dus ik ben bezig met mijn personages en niet met mezelf.”

Wat er met de briefjes met kreten gaat gebeuren, weet de schrijver op locatie nog niet. Ze laat zich leiden door ’de aard van het materiaal’. „Wel ga ik er in elk geval regelmatig over rapporteren op mijn weblog.”

Ongeveer een dag per week is Dorrestein op de VU te vinden. „Dat is erg inspirerend. Het is alsof ik in een snoepwinkel rondloop. Ik word gevraagd om bijdrages aan colleges te leveren, tot in het medisch centrum toe. Iedereen kan hier blijkbaar een schrijver gebruiken. Dat ik van buitenaf kom, helpt daar denk ik bij.”

De klaagmuren staan voor een jaar op de VU. Steeds op een andere plek, om te voorkomen dat er studenten zijn die de muren mislopen op de uitgestrekte campus. Voor pen en papier moeten de studenten zelf zorgen. Dorrestein: „Ter plekke schrijven is zo zichtbaar. Elke student heeft wel pen en papier bij zich. Dan kunnen ze het in hun eigen tijd doen.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden